Wild is the wind…

Ξύπνησα μετά από πολύ καιρό χωρίς ξυπνητήρι, και ομολογώ ήταν λυτρωτικά χαλαρωτικό!

Έξω από το παράθυρο ένας ζεστός καλοκαιρινός αέρας αέριζε τις σκέψεις μου στο διάβα του.

Άλλο ένα καλοκαίρι στα σκαριά και εγώ είμαι ακόμα εδώ που ήμουνα, χρόνια τώρα. Ακούγεται απογοητευτικό, αλλά έχω αρχίσει να το συνηθίζω… 
Μοναδικός θεατής σε αίθουσα κινηματογράφου, χαμογελάω συγκαταβατικά στις σκηνές που εκτυλίσσονται στην οθόνη.

«…Give me more
Than one caress
Satisfy this
Hungriness
Let the wind
Blow through your heart
For wild is the wind…»

Διανύουμε περίοδο σαρωτικών αλλαγών. Ένας άνεμος με ιστορικές διαστάσεις, αυτή τη φορά, ξέσπασε, παρόμοιος με αυτόν που ξεχύνεται όταν ένα παραφουσκωμένο μπαλόνι ξαφνικά λυθεί. Και το μπαλόνι αρχίζει να ταξιδεύει με χαρακτηριστική ζωηράδα, διαγράφοντας την χαοτική του πορεία, μέχρι που, άδειο και άψυχο, σωριάζεται στο έδαφος. Και όλα ξεκινάνε πάλι από την αρχή…

Η ιστορία κάνει αέναους κύκλους, ακολουθώντας πιστά την πορεία της ανθρώπινης φύσης, από το ζενίθ στο ναδίρ και αντίθετα, ισχυρίστηκε ο Μακιαβέλλι.  

«…Like a leaf clings
To a tree
Oh my darling,
Cling to me
For we're creatures
Of the wind
And wild is the wind…»

Κάθε φορά που φυσάει, ο νους μου ταξιδεύει στη θάλασσα. Όταν ο αέρας και το νερό γίνονται ένα, και εσύ βρίσκεσαι εκεί ανάμεσα, αναποφάσιστος ποιανού το μέρος να πάρεις. Και μένεις έρμαιο, μέχρι που ο άνεμος κοπάσει ή κάποιο φιλόξενο λιμάνι σε πάρει ζεστά στην αγκαλιά του.  Όμως είμαστε πλάσματα του αέρα… και το αγκυροβόλι είναι γι’ αυτούς που αρνούνται τη φύση τους…Πόση ευτυχία μπορεί να περιμένει κανείς από την διαβρωτική επίδραση της άρνησης;  

«…Let me fly away
With you
For my love is like
The wind
And wild is the wind…»

Σκαλίζοντας τους κοινόχρηστους φακέλους των κρυμμένων αναγκών.

“We're born alone, we live alone, we die alone. Only through our love and friendship can we create the illusion for the moment that we're not alone.” (Orson Welles)

 

Σε περιόδους όπου οι καταστάσεις γίνονται πολύ ζόρικες, πιάνω το μυαλό μου να ελίσσεται σαν χέλι και να ξεγλιστρά από σχεδόν αόρατες χαραμάδες, για να βρει φως μέσα στο αδιαπέραστο τοίχος της ρουτίνας. 

Ανακάλυψα πως είναι απελευθερωτικό να παρατηρείς τις μικρές καθημερινές μεταβολές χωρίς να χάνεις την μεγάλη εικόνα. Νιώθεις λιγάκι σαν θεός που παρατηρεί τον κόσμο αφ΄υψηλού, χαμογελώντας συγκαταβατικά στις ατυχίες, που τώρα φαίνονται μικρές και ασήμαντες.

 Καμιά φορά αναλογίζομαι τις πιθανές παραλλαγές της ζωής μου, σαν στιγμιότυπα σε πολλαπλά παράλληλα σύμπαντα. Προσπαθώ να φανταστώ την πορεία που μπορεί να είχα ακολουθήσει, σ’ αυτά τα παράλληλα σύμπαντα, όπως ο σκακιστής που μελετάει την αναμενόμενη παρτίδα στο επερχόμενο τουρνουά. 

Αν πάλι βάλεις τον εαυτό σου στην αντιπέρα όχθη, σου προκαλεί εντύπωση, πόσο διαφορετικός μπορεί να είναι ο κόσμος στα μάτια διαφορετικών ανθρώπων. Διαπιστώνεις πως δεν υπάρχει μία πραγματικότητα αλλά δισεκατομμύρια εκδοχές της, όσες είναι και οι σκεφτόμενες μονάδες. Εκεί είναι που καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι η γρήγορη αντίληψη είναι μάλλον κατάρα παρά προσόν, γιατί αντιλαμβάνεσαι πολύ πιο γρήγορα την ματαιότητα των πραγμάτων γύρω σου και επιταχύνεις την ελεύθερη πτώση στο πουθενά. 

Με κινηματογραφική ταχύτητα εμφανίζονται στην οθόνη του μυαλού οι έννοιες της μοναξιάς και της ανθρωπο-συμβατότητας. «Βασικό συστατικό για την υπέρτατη ευτυχία,» έλεγε ο Αριστοτέλης, «είναι η ύπαρξη άλλων ανθρώπων.». Η σημερινή επιστήμη της κοινωνιολογίας υποστηρίζει πως οι άνθρωποι είναι συνδεδεμένοι σε δίκτυα, πολύ αντίστοιχα με αυτά των υπολογιστών, και πως ο αριθμός των συνδέσεων της κάθε μονάδας του δικτύου με άλλα «τερματικά», είναι καθοριστικής σημασίας για την ευτυχία του. Βέβαια, οι σύγχρονες έρευνες της κληρονομικότητας υποστηρίζουν ότι η ευτυχία, όπως και η δυστυχία, έχουν γενετική βάση σε ποσοστό που φτάνει το 50%, συμφωνούν όμως πως πρόκειται για  εξαιρετικά… κολλητικές  και μεταδιδόμενες (μέσω των δικτύων) ασθένειες! (Μήπως στα επόμενα χρόνια θα πρέπει να περιμένουμε … antivirus κατά της ανθρώπινης δυστυχίας; ) 

Όμως γιατί τόση προσκόλληση στους άλλους ομοίους μας; Γιατί το αίσθημα της μοναξιάς να είναι τόσο βασανιστικά έντονο, που να φτάνει να θεωρείται ως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας; «Ο άνθρωπος ως κοινωνικό ζώο έχει ανάγκη τους συνανθρώπους του» (John T Casioppo, Director of the University of Chicago Center for Cognitive and Social Neuroscience) Και αυτό είναι εξελικτικό κατάλοιπο από τότε που ως αδύναμο θηλαστικό έπρεπε να βρει τρόπο να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον γεμάτο κινδύνους, που δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει όντας μόνος του. 

Ως τόσο, «ουκ εν τω πολλω το ευ, αλλά εν τω ευ το πολύ»… Η φύση των κινδύνων άλλαξε. Δεν αρκεί πια το πλήθος των ομοίων μας να μας περιβάλλει. Γιατί, πια, το ίδιο το πλήθος έχει μετατραπεί σε κίνδυνο. Κίνδυνο να χάσεις το ποιόν σου, να ξεχάσεις τα θέλω σου, και τελικά να μετατραπείς σε ξεραμένο φύλλο που ταξιδεύει στο ρεύμα του ποταμού χωρίς προορισμό.  Και τότε είναι που μπαίνει στο παιχνίδι η έννοια της συμβατότητας. Δεν αρκεί, λοιπόν, να είσαι σε ένα δίκτυο. Θα πρέπει να είναι ένα δίκτυο συμβατών με σένα ανθρώπων, να μπορείς να πεις με ανακούφιση «ναι, ανήκω εδώ…», για να νιώσεις αυτό το πολυπόθητο αίσθημα ασφάλειας και πληρότητας, που σε μετατρέπει από μίζερο απόκληρο σε κυρίαρχο του κόσμου. 

  Και αυτή η παρόρμηση του να ενταχθούμε σε ένα συμβατό με μας δίκτυο, και να διοχετεύσουμε κάπου αυτό που μας γεμίζει, είναι τόσο έντονη, που μας βάζει να κυνηγάμε χίμαιρες, και να αποδίδουμε την μορφή συμβατού αποδέκτη σε άψυχα αντικείμενα ή φανταστικούς εραστές. «Ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη» ακούμε την  Ελευθερία Αρβανιτάκη να τραγουδάει, παρ’ ότι 

«Ίσως εκείνο που ζητάς
εγώ να μην το έχω, 

κι απ' ότι ονειρεύτηκες, 

εγώ πολύ ν' απέχω.»

Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω την ανθρώπινη φύση, παρά το γεγονός ότι έχω προσεγγίσει το μισό της προσδοκώμενης διάρκειας ζωής ενός μέσου ανθρώπου. Αναρωτιέμαι, μάλιστα, αν υπάρχει «ανθρώπινη φύση», ή είναι απλώς η φύση, που παίζει το δικό της παιχνίδι, χλευάζοντας την προσκόλληση του ανθρώπου να δημιουργεί γενικευμένες θεωρίες για κάτι που είναι εντελώς τυχαίο…

Το μυστικό δωμάτιο…

Είναι μικρό, σκοτεινό και εντελώς άδειο, με μοναδική πηγή φωτός ένα παράθυρο κάπου στο βάθος. Εκεί σε μια γωνιά, κάθεται κατάχαμα, αγκαλιάζοντας τα γόνατα της, ένα μικρό κορίτσι. Το φως από το παράθυρο, που φωτίζει το πρόσωπό της, της θυμίζει ότι υπάρχει και άλλος κόσμος εκεί έξω, όμως δεν αισθάνεται ότι ανήκει σ’ αυτόν. Έχει από καιρό γίνει παρατηρητής, καθισμένο στη γωνιά του, χωρίς να περιμένει τίποτα, και χωρίς να την ξαφνιάζει τίποτα. Νιώθει ήρεμη και γαλήνια θλίψη. Η μοναξιά της κρατάει χρόνια τώρα συντροφιά, την χτυπάει παρηγορητικά στην πλάτη, της χαμογελάει με κατανόηση.

Το πραγματικό της πρόσωπο έχει πάψει πια να είναι μικρού παιδιού. Μικρές ρυτιδούλες έχουν κάνει ήδη την εμφάνιση τους και γκρίζες τριχούλες ξεπρόβαλαν ύπουλα στα μαλλιά της. Όμως το δωμάτιο είναι το καταφύγιό της. Είναι ασφαλής εκεί, και απλησίαστη, απ’ όλους και απ’ όλα.

Ο κόσμος έξω από το παράθυρο την κάνει να νιώθει περίεργη και ξεπερασμένη. Μια ξεχασμένη βαλίτσα σε πλατφόρμα τραίνου, που βλέπει το βιαστικό πλήθος να παρελαύνει μπροστά της, και κάθε τόσο κάποιος να γυρνάει για να την κοιτάξει με απορία: «μα τι ζητάει αυτή εδώ;» . Και αυτό δεν το αντέχει.

Κάποτε κυνηγούσε με αγωνία αυτά τα βλέμματα με το δικό της, μήπως και διαβάσει το μεγάλο μυστικό που θα έδιωχνε τις σκιές από το δωμάτιο και θα το έκανε ηλιόλουστο, όμως το μόνο που κατάφερε να βρει ήταν μικρές αναλαμπές φωτός, που όταν έσβηναν έκαναν τις σκιές πιο έντονες. Έτσι τις συνήθισε τις σκιές....Αφήνει το βλέμμα να ξεκουράζεται στο μισοσκόταδο και το μυαλό της πλάθει εικόνες φωτεινές, σαν αυτές που συναντάει κανείς μόνο στο παραμύθια. Αυτό την κάνει να χαμογελάει με το πιο ξένοιαστο παιδικό χαμόγελο. Τι και αν ο κόσμος την κοιτάει με απορία; Στο δωμάτιό της νιώθει οικεία, και ας έχει παρέα μόνο τις φευγαλέες φιγούρες που παρεμβάλλονται κάθε τόσο στο φώς του παραθύρου.

Σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα πράγματα που μπορεί να έχει, το μυστικό της δωμάτιο είναι το μόνο που δεν μπορεί να της το πάρει κανείς. Και αυτό είναι κάτι που θα μπορούσε να ονομάσει κανείς ευτυχία….

Σκαλίζοντας τον λαβύρινθο των ανθρωπίνων σχέσεων.

Ένας DVD-μαραθώνιος πάντα σε αφήνει με ένα κάρο εντυπώσεις και συναισθήματα που συνωστίζονται άτακτα αναζητώντας μονοπάτι διαφυγής. Όπως σε όλα τα πράγματα που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας, μέσα στα δρώμενα και τους διαλόγους που εκτυλίσσονται στην οθόνη, αναζητούμε κάτι δικό μας, κάτι που να μας αγγίζει, προσθέτοντας ένα ψίχουλο αυτογνωσίας.

Ομολογώ ότι σε γενικές γραμμές είμαι λάτρης των ταινιών που σου κρατάνε την αδρεναλίνη σε κάπως ανεβασμένα επίπεδα. Όμως ένα λάθος μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με γνωστή διεύθυνση αποστολέα, επανέφερε στην επιφάνεια το θέμα των ανθρωπίνων σχέσεων.

Το μήνυμα σε έβαζε στο τρυπάκι να ανοίξεις λογαριασμό σε κάτι που αποδείχτηκε κοινωνικό δίκτυο γνωριμιών. Η φυσική περιέργεια, ως συνήθως, υπερίσχυσε της κοινής λογικής και μπήκα στον πειρασμό να δώ πως λειτουργεί.

Όντας γυναίκα, στο πρώτο 24ωρο δέχτηκα καταιγισμό μηνυμάτων από άρρενα μέλη, κάθε ηλικίας, σε βαθμό να αναρωτηθώ μήπως είμαι η τελευταία εκπρόσωπος του γυναικείου φύλου σ’ αυτόν τον πλανήτη. Το δεύτερο που σόκαρε ήταν η ωμή αμεσότητα με την οποία τα μέλη προσέγγιζαν το βασικό ένστικτο της αναπαραγωγικής διαδικασίας. Απέχω πολύ από το να είμαι πουριτανή, όμως και το «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσαμε» έρχεται κάπως βαρύ για το πεπτικό μου σύστημα.

Αναζήτησα «χωνευτικό» στην ταινιοθήκη του υπολογιστή μου.

Στο «Before sunset» άκουσα την ηρωίδα να επαναλαμβάνει τις σκέψεις μου:

”… νιώθω σαν φρικιό, που δεν μπορώ να ξεπεράσω

εύκολα μια σχέση.

Πολλοί έχουν κανονική σχέση χωρίζουν και απλά, την ξεχνούν. Συνεχίζουν τη ζωή τους λες και δεν έγινε τίποτε.

Ξέρω ότι δε θα ξεχάσω κανέναν από τους εραστές μου. Ο καθένας τους είχε τη δική του ξεχωριστή ύπαρξη. Δεν αντικαθίσταται κανείς. Ότι χάνεται, χάνεται.

Η κάθε σχέση όταν τελειώνει με σακατεύει. Ποτέ δε γιατρεύομαι.

Γι’ αυτό φοβάμαι τις σχέσεις, γιατί πονάνε πολύ. Και δε μ’ αρέσει ούτε το πήδημα της μιας βραδιάς γιατί χάνω τα πιο μικρά και πολύτιμα πράγματα απ' αυτόν τον άνθρωπο…”

Πήρα βαθειά ανάσα: Όχι, δεν έχω γονιδιακό προφίλ που να με κατατάσσει στα πράσινα ανθρωπάκια τα οποία επισκέπτονται τον πλανήτη μας καβάλα σε ιπτάμενους δίσκους. Ή τουλάχιστον δεν είμαι η μόνη…

Στην καταληκτική σκηνή του Breakfast at Tiffany’s ο πρωταγωνιστής δηλώνει αποφασιστικά:

«Ξέρεις τι συμβαίνει με σένα, δις Όποια-Κι-Αν-Είσαι;

Είσαι κότα. Δεν έχεις κότσια.

Φοβάσαι να πεις: Εντάξει, η ζωή είναι ένα δεδομένο.

Οι άνθρωποι ερωτεύονται. Οι άνθρωποι ανήκουν σε άλλους γιατί είναι η μόνη τους ευκαιρία να γίνουν ευτυχισμένοι.

Αποκαλείς τον εαυτό σου wild thing. Φοβάσαι πως κάποιος θα σε κλείσει σ’ ένα κλουβί. Λοιπόν, μωρό μου, είσαι ήδη μέσα στο κλουβί.

Το έχτισες μόνη σου. Και δεν έχει όρια στο Τούλιπ, το Τέξας ή το Σομάλιλαντ. Βρίσκεται όπου κι αν πας.

Γιατί όπου κι αν τρέξεις καταλήγεις να τρέχεις πίσω στον εαυτό σου.»

Αυτό και αν είναι γεγονός! Αναρωτιέμαι πόσοι ακόμα Όποιοι –Και-Αν –Είναι, άνδρες και γυναίκες, προσπαθούν να αποφύγουν αυτήν την αλήθεια πίσω από το προπέτασμα του «χωρίς δεσμεύσεις σεξ».

Δεν βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω. Έχω υπάρξει κότα. Μπορεί να είμαι και ακόμα. Όμως μου είναι αδύνατο να αρνηθώ την προοπτική εκείνης της κατάστασης ευφορίας, όταν η σκέψη και μόνο ενός ανθρώπου σε κάνει να περπατάς στο δρόμο χαμογελώντας σαν χαζός, με τα χρώματα γύρω σου να φαίνονται πιο λαμπερά, και τον αέρα που εισπνέεις- ευχάριστα δροσερό στα πνευμόνια σου, και ας έχεις μόλις φάει στα μούτρα το φτύσιμο από εξάτμιση λεωφορείου.

Και είναι και εκείνοι οι στοίχοι του Pablo Neruda, που συμπληρώνουν:

«Ήμουνα μόνος κι έρημος, σαν το τούνελ καληώρα.

Με βλέπαν τα πουλιά και φεύγανε,

Και μέσα μου όρμαγε η νύχτα πανίσχυρη και καταλυτική,

Για να μείνω εγώ ζωντανός, έφτιαξα εσένανε όπλο,

Σ’ έβαλα βέλος στο τόξο μου, στη σφεντόνα μου πέτρα…»

Αχ, γιατί οι άνθρωποι να είναι τόσο κότες;

Love is...

enduring centuries together. 

 

Διανύουμε μήνα ερωτικό. Τι και αν η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου πέρασε αθόρυβα… «Love is in the air» , όπως λέει και το τραγούδι. Είναι αυτή η γλυκιά προσμονή πως κάτι νέο, ελπιδοφόρο θα συμβεί και ας είναι μόνο τα μπουμπούκια που θα κάνουν την πανηγυρική τους εμφάνιση. Φημολογείται μάλιστα πως αυτή η ίδια η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι εκφυλιστικό κατάλοιπο αρχαίας Ρωμαϊκής γιορτής, που ήθελε τους άνδρες ντυμένους σε προβιές να κυνηγάνε παρθένες για να τις… «τις βρέξουν», ώστε να αυξηθεί η γονιμότητά τους. Έρωτας, γονιμότητα, αγάπη, συντροφικότητα… Εκ πρώτης όψεως τόσο διαφορετικές μεταξύ τους έννοιες γίνονται ένα κουβάρι για να καταλήξουν σ’ αυτό που αποκαλούμε «σχέσεις ζωής». Μέσα στο γενικότερο κλίμα της απομυθοποίησης που με διακατέχει αυτήν την περίοδο της ζωής μου, δεν ήθελα να αφήσω τίποτα όρθιο. Ούτε καν τα ροζ συννεφάκια με τις καρδούλες που έχουν ιδιαίτερη πέραση στο γυναικείο φύλλο.

Μεταξύ άλλων, λοιπόν, ανακάλυψα , πως στους ερωτικούς παραλληλισμούς με δρώμενα του ζωικού βασιλείου, τα…κουνέλια ξεπεράστηκαν πια και το καινούριο πιασάρικο σλόγκαν είναι «κάντε το σαν τα ινδικά χοιρίδια». Σε όσους είναι άγνωστο το είδος, αναφέρω πως πρόκειται για τρωκτικά, λίγο μεγαλύτερα από χαμστεράκια, και ιδιαίτερα αγαπητά στους ανά τον κόσμο ερευνητές των βιολογικών επιστημών. Το μεγάλο πλεονέκτημα του είδους είναι ότι αναπαράγεται κατά δεκάδες (τη φορά), και γι’ αυτό είναι βολικό εξιλαστήριο θύμα στο βωμό της επιστήμης.

Όμως δεν είναι η υπογεννητικότητα, που μαστίζει της ανεπτυγμένες χώρες τα τελευταία χρόνια, που έφερε στο προσκήνιο τα συμπαθέστατα τρωκτικά, αλλά μάλλον ο αυξημένος αριθμός των διαζυγίων. Εκτός λοιπόν από εξαιρετικά καρποφόρα, τα ζωάκια αυτά είναι και υποδειγματικοί εραστές, καθώς διαλέγουν το ταίρι τους μια φορά στη ζωή τους και για όλη την υπόλοιπη ζωή τους.

Άραγε, εκτός από πειραματόζωα για την ανακάλυψη της λειτουργίας των γονιδίων θα γίνουν και πειραματόζωα για την ανακάλυψη της λειτουργίας του έρωτα; Το σίγουρο πάντως είναι ότι η καρδιά είναι μάλλον το λάθος όργανο για να συμβολίζει τα τρυφερά αισθήματα των εραστών. Ο εγκέφαλος θα ήταν πιο κοντά στην πραγματικότητα, για να μην μιλήσουμε για τους ενδοκρινείς αδένες που στερούνται παντελώς καλαισθητικής καταλληλότητας ως ρομαντικά σύμβολα. Επομένως λοιπόν, γιατί να μην ξεπερνάμε την ερωτική απογοήτευση με…ερωτικά χαπάκια, κατά τρόπο αντίστοιχο που χειριζόμαστε τον υποθυρεοειδισμό; Ή, όπως προτείνει στο παρακάτω βίντεο ο John Hodgman, κατά τρόπο πιο σύγχρονο, με …εισπνεόμενα σπρέι για πριν το κρεβάτι. 

 

Το διεστραμμένο μου μυαλό ήδη φαντάζεται την σουρεαλιστική απεικόνιση του «Love is in the air» , μετά από ρήψη βόμβας …ερωτικού αερίου. 

 

Επομένως, ο έρωτας ή και η αγάπη δεν είναι τίποτα άλλο από παιχνίδια του μυαλού, πολύ παρόμοια με αυτά που γεννούν οι παραισθησιογόνες ουσίες. Άλλο ένα τέχνασμα της φύσης, ώστε να διασφαλίσει τον επαρκή ρυθμό διασταυρώσεων που θα διαιωνίσει το είδος. Όπως λέει και ο Erich Fromm: «Η αγάπη είναι η μόνη λογική και ικανοποιητική απάντηση στο άλυτο πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης.». Ακούγεται σκληρό και πικρόχολο, όμως καλύτερα να δεις την πραγματικότητα κατάματα παρά να βιώνεις διαρκώς μια φαντασίωση.

Βέβαια, το γιατί διαλέγουμε το άτομο που τελικά αποδιοργανώνει τον εγκέφαλό μας, συνεχίζει να είναι πρόβλημα της ψυχολογίας. Απ’ ότι φαίνεται, το «Μου θυμίζεις τη μάνα μου» του λαϊκού άσματος ίσως να είναι μια μεγάλη επιστημονική αλήθεια για τον τρόπο που διαλέγουμε τον σημαντικό «κάποιον». Λυπηρό, κατά την γνώμη μου, γιατί καταλήγουμε συχνά να ανακυκλώνουμε πρότυπα σχέσεων και συμπεριφορών, που απέχουν πολύ από αυτό που πραγματικά ποθεί η ψυχή μας… Μετά απ’ όλη αυτή τη φιλολογία, μπορώ με σιγουριά να ισχυριστώ πως προτιμώ να είμαι ερωτευμένη παρά ναρκομανής, ακόμα και αν οι τελικές συνέπειες των δύο καταστάσεων μπορεί να καταλήξουν πολύ παρόμοιες. Ίσως τελικά είναι αυτό που λέει και ο Mark Twain: «Είναι εντελώς ακαταμάχητη η επιθυμία του να είσαι ακαταμάχητα επιθυμητός», κατάσταση την οποία ορίζει ως αγάπη.

 

Φωτογραφία της ανάρτησης είναι τα απομεινάρια ενός Ρωμαίου και μιας Ιουλιέτας 5000 ετών που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα στη Βερόνα της Ιταλίας. Μπορεί βέβαια να ήταν απλά αδέρφια, όμως η ρομαντική εκδοχή φαντάζει πολύ πιο ελκυστική και φυσικά ταιριάζει περισσότερο στο μεσογειακό μας ταμπεραμέντο.

To be or not to be?

Μια επέτειος γενεθλίων (ειδικά όταν πια τα κεράκια αρχίζουν να γίνονται τόσα, που προτιμάς να μην τα βάλεις σε μια τούρτα συνηθισμένων διαστάσεων, για να μην την κάνεις κοφίνι χιλιοτρύπητο) φέρνει ανάκατα συναισθήματα και σκέψεις. Πας, λοιπόν, βρίσκεις έναν καθρέπτη, στέκεσαι απέναντι, και προσπαθείς να εκμαιεύσεις, από το είδωλο που βλέπεις, μια πιθανή απάντηση στο ερώτημα που τόσο καιρό βασανίζει τον Σαιξπηρικό ήρωα: « Να ζει κανείς ή να μη ζει;».

Και μη μου πείτε ότι δεν σας έτυχε ποτέ να αναρωτηθείτε πιο είναι το νόημα της ζωής;

Η μάλλον: υπάρχει άραγε ο προορισμός ή είναι η πορεία ο αυτοσκοπός;

Οι οπαδοί του big bang ισχυρίζονται ότι η προέλευση της ζωής ήταν ένα τυχαίο γεγονός, και τα τυχαία συμβάντα εξ ορισμού δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Επομένως είναι άτοπο να αναζητούμε κάποιο απώτερο νόημα στην ζωή μας, πέρα από την ίδια την ζωή. Οι Δαρβινιστές, από την άλλη, υποστηρίζουν ότι, παρ’ ότι η γένεση του πρώτου κυττάρου ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς τυχαίων γεγονότων, η ουσία της ζωής είναι η διαιώνιση του γονιδίου, δια μέσου μιας συνεχόμενης πορείας προσαρμογής στις μεταβαλλόμενες συνθήκες του περιβάλλοντος, διαδικασία που το ονομάζουν εξέλιξηΩραία, μέχρι εδώ και οι δύο απόψεις φαίνονται απόλυτα επαρκείς για να δικαιολογήσουν την εξάπλωση και την διαιώνιση των ειδών του φυτικού και ζωικού βασιλείου.

Ο άνθρωπος όμως, όπως ισχυρίζονται τουλάχιστον οι θρησκείες, δεν είναι απλά ένα ζώο. Έχει και πνευματικότητα! (Τώρα τι μπορεί αυτό να σημαίνει, είναι αλλού παπά ευαγγέλιο...). Εκεί λοιπόν είναι που αρχίζουν να περιπλέκονται τα πράγματα. Και αρχίζουμε να σκαλίζουμε στις σκοτεινές γωνίες του είναι μας, για να βρούμε τι είναι αυτό που θα μπορούσε να μας δώσει ένα λόγο ύπαρξης, πέρα από το συμβατικό μαμ κακά κοκό και νάνι.

Ψάχνοντας, προς μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα ότι δεν υπάρχει απάντηση. Ή τουλάχιστον δεν έχει διατυπωθεί ΜΙΑ απάντηση. Ο καθένας φαίνεται να προτιμάει τη δικιά του εκδοχή, η οποία μεταβάλλεται ανάλογα με το τι καπνό φουμάρει στην εκάστοτε χρονική στιγμή που καλείται να απαντήσει. Δηλαδή, για έναν πεντάχρονο άνθρωπο η ουσία της ζωής είναι να εκτονώσει την ενεργητικότητα του, κάνοντας σούζες με εκείνο το ωραίο ποδήλατο που είχε δει στην βιτρίνα της γειτονιάς. Ο ίδιος άνθρωπος ως έφηβος ονειρεύεται τρελά φοιτητικά πάρτι ενώ ως ενήλικάς πασχίζει να πείσει τον περίγυρό του για την σοβαρότητα και την επαγγελματική του αξία. Χωρίς να θέλω να φανώ βλάσφημη, αλλά αν ο άνθρωπος έχει δημιουργηθεί καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του θεού, αναρωτιέμαι τι σκεφτόταν ο Θεός όταν δημιουργούσε τους ανθρώπους.

Ο ίδιος Σαιξπηρ που εμπνεύστηκε τον απαισιόδοξο Αμλετ, είχε περιγράψει πολύ παραστατικά τα διαδοχικά στάδια της ανθρώπινης ζωής με τις κυρίαρχες, για την εκάστοτε στιγμή, ανησυχίες:

One man in his time plays many parts, his acts being seven ages.
At first the infant, mewling and puking in the nurse's arms.

And then the whining school-boy, with his satchel, and shining morning face,
creeping like snail unwillingly to school.

And then the lover, sighing like furnace, with a woeful ballad made to his mistress' eyebrow.

Then a soldier, full of strange oaths, and bearded like the pard, jealous in honour, sudden and quick in quarrel, seeking the bubble reputation even in the cannon's mouth.

And then the justice, in fair round belly with food capon lin'd, with eyes severe, and beard of formal cut, full of wise says and modern instances; And so he plays his part.

The sixth age shifts into the lean and slipper'd pantaloon with spectacles on nose and pouch on side, is youthful hose well sav'd a world too wide for his shrunk shank; and his big manly voice, turning again toward childish treble, pipes and whistles in his sound.

Last scene of al, the ends his strange eventful history, is second childishness and mere oblivion sans teeth, sans eyes, sans everything...

Το ρεζουμέ αυτού: κάνουμε έναν κύκλο για να καταλήξουμε εκεί που ξεκινήσαμε, προσθέτοντας απλά λίγη ακόμα ενέργεια στην ήδη ξεχειλίζουσα εντροπία του σύμπαντος. «Ματαιότης Ματαιοτήτων τα πάντα Ματαιότης..»

Ζονγκ! Αυτό ονομάζεται αρνητική σκέψη, όπως μας πληροφορούν οι ψυχολόγοι, και δεν βοηθάει στην αυτοπραγμάτωση και την υπέρβαση του εαυτού, που θα μπορούσε να δώσει νόημα στη ζωή μας. Μάλιστα, ο Viktor Frankl διατυπώνει μια ενδιαφέρουσα άποψη, που λέει πως βιώνεις το νόημα της ζωής, ανταποκρινόμενος στις απαιτήσεις των εκάστοτε καταστάσεων, ανακαλύπτοντας και αφιερώνοντας τον εαυτό σου στον δικό σου μοναδικό σκοπό, και επιτρέποντας στον εαυτό σου να βιώνει και να εμπιστεύεται ένα απώτερο νόημα, που μπορεί να περιέχει ή να μην περιέχει τον όρο «Θεός». Μια σχηματική παράσταση του τι θα μπορούσε να ονομαστεί «αυτοπραγμάτωση» μοιάζει κάπως έτσι: (όπου στοχεύουμε στο άσπρο τριγωνάκι στο κέντρο)

Αυτό με τη σειρά του μου θύμισε μια άλλη τοποθέτηση (που μου διαφεύγει ο εμπνευστής της) που λέει πως υπάρχουν τρείς κατηγορίες ανθρώπων (αν μπορεί κανείς να βάλει τους ανθρώπους σε κατηγορίες): οι απλοί άνθρωποι, που ζούνε την ζωή όπως τους έρχεται, οι έξυπνοι άνθρωποι, που ακολουθούν στη ζωή τους μια κατευθυντήρια γραμμή που την ονομάζουν μοίρα, και οι έξυπνοι και μορφωμένοι άνθρωποι, που φτιάχνουν μόνοι τους τη μοίρα τους. Το μόνο που μας μένει να αποφασίσουμε είναι σε ποια κατηγορία θέλουμε να ανήκουμε... Νομίζω ότι επιτέλους αρχίζω να καταλαβαίνω τι σημαίνει: «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών..», και σχεδόν ζηλεύω τους "πτωχούς τω πνεύματι". Όχι πως έλπιζα ποτέ να κατοικίσω στα ουράνια, αλλά δεν θα με χάλαγε να έχω ένα σπίτι με θέα από ψηλά, που να την χαζεύω χωρίς να σκέφτομαι το «γιατί» των πραγμάτων!

«Κάθε παραμύθι έχει μια δόση αλήθειας» , λέει μια παροιμία. Μήπως επειδή κάθε δικιά μας αλήθεια έχει μια δόση παραμυθιού, για να μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα καλό τέλος, όπως έχουν όλα τα καθώς πρέπει παραμύθια; Μήπως τελικά αυτό είναι η ουσία της ζωής, το να ζήσεις το δικό σου παραμύθι, προσδοκώντας πως όλα θα γίνουν όπως πρέπει και τελικά «θα ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα»;

Sex story

Δεν ξέρω αν φταίει το βιαστικό καλοκαιράκι, με την έξαρση του «τα πετάω όλα έξω» που το συνοδεύει, ή αν απλά είναι τυχαία σειρά συμπτώσεων. Όπως και αν έχει, συνέβη τις τελευταίες μέρες να επανέλθει στο προσκήνιο ένα παλιό (εώς αρχαίο) θέμα της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το σεξ!

Είχα καιρό να διαβάσω κάποιο βιβλίο και η απραξία του προηγούμενου τριημέρου με ενέπνευσε στο να σκαλίσω τα ράφια της βιβλιοθήκης μου. Το μάτι έπεσε σε ένα βολικά λεπτό βιβλιαράκι με τον τίτλο «Ο κόσμος του σεξ» του Χενρι Μιλερ. Για όσους δεν το γνωρίζουν, είναι πραγματιστική αυτοβιογραφική αφήγηση δοκιμιακού χαρακτήρα, όπου ο συγγραφέας δικαιολογεί την τάση που έχει στα (πρώτα, τουλάχιστον, γνωστά) βιβλία του, να περιγράφει τις ερωτικές του φαντασιώσεις και περιπέτειες, με την γλώσσα που τους αρμόζει.

Βλέπετε, τον καιρό που γράφτηκαν, τα βιβλία του χαρακτηρίστηκαν ως πορνογραφικά. Υποπτεύομαι πως κάποιοι πιστοί στο ρητό «τα εν οίκω ουκ εν δήμο» το έκαναν, φοβούμενοι μην τυχών και χαλάσει η ερεθιστική επίδραση του απαγορευμένου, στις οικόσιτες φαντασιώσεις τους.

Εκεί, λοιπόν, που είχα απορροφηθεί από το διάβασμα σκάει το τηλεφώνημα από εργένη φίλο μου, ο οποίος δήλωνε απόλυτα εξοργισμένος με το γεγονός οτι οι γυναίκες που γνωρίζει (και είναι πολλές οφείλω να ομολογήσω) ...δεν τον θέλουν για το κορμί του! Το τηλεφώνημα πήρε τη μορφή ολονυκτίας, όπου προσπαθούσα να τον αποτρέψω από το να βγάλει σε δημοψήφισμα αποκαλυπτικές φωτογραφίες του εαυτού του, για να επιβεβαιώσει τον ισχυρισμό. (Πήγα πάσο μόνο όταν διαπίστωσα ότι εναλλακτικά θα έπρεπε να δολοφονήσει έναν ενοχλητικό αντίζηλο, με τον οποίον συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: τον θέλουν όλες για το κορμί του...)

Η έλλειψη ύπνου, την επόμενη μέρα λειτούργησε ως αφροδισιακό για να κάνω... σεξ καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας , προσπαθώντας να σταθώ στο ύψος των καθημερινών μου υποχρεώσεων, ζώντας σε μια πόλη μπορδέλο. Μπαίνοντας στο σπίτι αργά το βράδυ, βρήκα τον γάτο μου να περιφέρεται από δωμάτιο σε δωμάτιο, βγάζοντας όσο αρρενωπή φωνή μπορεί να βγάλει ένας teenager γάτος, σε μια προσπάθεια να εκτονώσει τις ορμές που του γέννησε η γειτόνισσα της διπλανής πόρτας. Ως εδώ και μη παρέκει!

Άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως έχω κάποιο είδος διαστροφής που δεν εκδηλώνω σύνδρομο στέρησης, σε καταστάσεις που επιβάλλουν αποχή από την αναπαραγωγική δραστηριότητα. Να είναι θέμα φύλου ή σεξουαλικότητας; Και σαν να μην έφτανε αυτό, βρέθηκε και άνθρωπος να με ρωτήσει γιατί δεν χρησιμοποιώ θηλυκό ψευδώνυμο στο blog. Λες να...; Με όλη αυτήν την φιλολογία περί αμφισεξουαλικών προτιμήσεων και ομοφυλοφιλικών σχέσεων που γίνονται τον τελευταίο καιρό αγχώθηκα!

Μπήκα λοιπόν στο διαδίκτυο να μορφωθώ, και πέφτω πάνω σε τεστ που εξετάζει το φύλο του μυαλού σου. (Αν θέλετε να δοκιμάσετε την τύχη σας, ΕΔΩ) Εκεί ήταν το κερασάκι στην τούρτα! Σε σκόρ από 0-100 προς θηλυκό ή αρσενικό, παίρνω το απόλυτο 0. Έχω ερμαφρόδιτο μυαλό! Να χαρώ άραγε ή να κλάψω;

Πριν αποφασίσω τι θα έπρεπε να κάνω είπα να το φιλοσοφήσω το θέμα, (τι διάολο αμπελοφιλόσοφος είμαι, έστω και με η ως άρθρο!). Ξανάνοιξα τον Μίλερ: «Όταν σκέφτομαι το σεξ, το φαντάζομαι σαν μια επικράτεια που έχει εξερευνηθεί μονάχα τμηματικά, το μεγαλύτερο μέρος, για μένα τουλάχιστον, παραμένει μυστηριώδες και άγνωστο, και πιθανόν προορισμένο να μείνει ανεξιχνίαστο για πάντα. Μας περιβάλλει ένα πέλαγος δυνάμεων που μοιάζουν να αψηφούν την αδύναμη και ισχνή νοημοσύνη μας. Έως ότου αποδεχθούμε το γεγονός ότι η ίδια η ζωή θεμελιώνεται στο μυστήριο, δεν θα έχουμε μάθει τίποτα.».

Εξίσου ενδιαφέρουσα βρήκα και την άποψή του περί της διαφοράς, με την οποία αντιμετωπίζουν το θέμα τα δύο φύλα . « Μισή ευκαιρία να της δώσεις, και μια γυναίκα σου προσφέρει όλο της το είναι. Το έχει μέσα της από ένστικτο. Ο άντρας όχι! [...] Για τους άντρες το αληθινό δράμα πάντα παίζεται στο παγκόσμιο προσκήνιο. Το δράμα της συνύπαρξης, που είναι το δράμα κάθε ανθρώπου και μάλιστα είναι εξόχως ζωτικό, διεισδύει στη συνείδηση του αρσενικού μονάχα όταν είναι αντιμέτωπος με το διαζύγιο. [...] Ελάχιστοι άνδρες μοιάζουν ικανοί να αντιληφθούν τη σχέση με το άλλο φύλο σαν ένα δημιουργικό αγώνα.»

Κατά έναν περίεργο τρόπο, αυτή του η άποψη μοιάζει να συμφωνεί με τις τελευταίες έρευνες σχετικά με την σεξουαλικότητα των δύο φύλων. Ο μύθος της ανοργασμικής γυναίκας διαλύεται, αφήνοντας να φανεί απλά η συνθετότητα των ερεθισμάτων που οδηγούν τον άνθρωπο γένους θηλυκού στον δικό του οργασμό (Scientific American, 5/2008). Η έκπληξη των ερευνητών ήταν να ανακαλύψουν πως η σεξουαλική διέγερση του γυναικείου εγκέφαλου επιτυγχάνεται με ευρύτερη γκάμα ερεθισμάτων απ’ ότι αυτού, του άνδρα. Από την άλλη, βρέθηκαν αντιμέτωποι με την ανακάλυψη ότι, κατά την στιγμή του γυναικείου οργασμού, υπάρχει «κατέβασμα του διακόπτη» σε περιοχές του εγκεφάλου που ευθύνονται για την ένταση και τις αναστολές, καθώς επίσης και μειωμένη ενεργοποίηση των κέντρων που ευθύνονται για την κρίση και αντανακλαστική αντίδραση.

«Ο φόβος και το άγχος, οποιουδήποτε είδους, θα πρέπει να αποφεύγονται με κάθε κόστος», τονίζουν οι ερευνητές, «για να φτάσει η γυναίκα στο σημείο του οργασμού». Και σαν να μην φτάνει αυτό, η αυξημένη, αυτήν τη φορά, ενεργοποίηση κέντρων που συσχετίζονται με την έκφραση εκδηλώσεων αγάπης, συνηγορούν στην υπόθεση ότι ο συναισθηματικός δεσμός του θηλυκού με τον παρτενέρ της είναι επίσης ζωτικής σημασίας για την σεξουαλική ευχαρίστηση.

Μετά απ' όλη αυτή τη φιλοσοφία, νομίζω ότι δεν είναι τόσο κακό να έχεις ερμαφρόδιτο μυαλό. Σε τελική ανάλυση το χρησιμοποιείς κατά περίσταση, και κατά πως σε βολεύει. Άλλωστε, «το παν στη ζωή είναι η αυτοέκφραση. Όχι το τι εκφράζεις ή το πώς, αλλά απλώς το να εκφράζεις τον εαυτό σου», όπως λέει και ο Μίλερ.

Τα λυπημένα ζευγάρια εναντίον του yin και yang

...ή μύθοι και πραγματικότητα της θεωρίας του έτερου ήμισυ...

«Τα λυπημένα ζευγάρια» της Μαρίας Χούκλη

Βράδυ Σαββάτου, τους συναντάω στο φανάρι όσο να ανάψει το κόκκινο.
Είναι η εικόνα της σιωπής με όλα της τα λούσα, τη βροντώδη παρουσία της, το σκληρό περίγραμμα της, αυτό το πυκνό κενό που αστράφτει ανάμεσα σε δυο ανθρώπους.
Ας μιλήσουμε για τα λυπημένα ζευγάρια που δε λένε τίποτα πια μεταξύ τους, σαν να τα έχουν πει όλα, που περιβάλλονται από μια τάφρο σιωπής, τα τοίχοι που τους προστάτευαν κατέρρευσαν χωρίς να το πάρουν είδηση.
Ποιοι ήταν άραγε οι βάρβαροι που το κονιορτοποίησαν; Και τώρα κοιτούν με μισόκλειστα μάτια τους άλλους ήσυχα, ξέπνοα, απόντες από το παρόν τους για λίγο, όσο να ανάψει το φανάρι.
Δεν μπορεί θα έχετε συναντήσει τέτοια ζευγάρια.
Εκείνος στο τιμόνι τραβηγμένος στην άκρη κοιτάζει έξω από το παράθυρο όχι το δρόμο αλλά τη ζωή του, κι εκείνη σφιγμένη στη άλλη άκρη γράφει και σβήνει τη δική της ζωή στο τζάμι που αντανακλά τη φρόνιμη φιγούρα της.
Χαζεύουν τους περαστικούς αλλά δεν τους βλέπουν. Κοιτάζουν ώρα τώρα η μήπως από χρόνια μέσα τους; Ούτε ένα βλέμμα δε χαρίζουν ο ένας στον άλλο σαν να μη τους περισσεύει, σαν να τα ξοδέψανε όλα, κοιτάγματα, λόγια, αγγίγματα, σα να βολεύονται με τη σιωπή. Μέσα υπάρχει το όχι έξω κοχλάζει το ναι. Μονομάχοι της συμβίωσης.
Τα όπλα τους τα έχουν διαλέξει από καιρό και τα ακονίζουν ο καθένας μόνος του. Βουβά παράπονα, ακυρωμένα θέλω, ξεθυμασμένες επιθυμίες, κάτι ρετάλια όνειρα, ανώδυνα μυστικά, μικρές προδοσίες, ανεμικές υποσχέσεις πως όλα αύριο θα' ναι αλλιώς, δείχνουν τόσο λυπημένοι και θυμωμένοι αλλά δεν ξέρω γιατί.
Άλλαξε η μεταξύ τους γεωγραφία, μεγάλωσαν οι αποστάσεις και η σχέση τους μοιάζει με ήπειρο που κουραστήκαν η βαριούνται πια να εξερευνήσουν. Δε μπορεί θα έχετε συναντήσει τέτοια ζευγάρια.
Το ραδιόφωνο όσο να ανάψει το φανάρι παίζει τα δικά του αλλά εκείνοι ακούνε το κονσέρτο για έναν άνθρωπο, μια λύπη, ένα παράπονο, σιγοψιθυρίζουν την ωδή που έχει γραφτεί για τη πλήξη και τη μοναξιά. Πόσο λυπημένα δείχνουν τα ζευγάρια έτσι όπως περιμένουν να ανάψει το φανάρι και να ξαναμπεί σε κίνηση η ζωή τους.
Περιμένουν πως και πώς να δραπετεύσουν από τη μέσα τους ξενιτιά.
Τους βλέπω να ξεκινούν αλλά είναι ακόμα λυπημένα τα ζευγάρια...
 

Μια από τις λίγες φορές που αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τετράτροχο χωρίς να το μετανιώσω... Σε ένα από τα κόκκινα φανάρια άκουσα στο ραδιόφωνο την φωνή της Τάνιας Τσανακλίδου να απαγγέλλει το παραπάνω κείμενο. Ασυναίσθητα κοίταξα γύρω μου...Ο δρόμος ήταν άδειος (ποιος τρελός θα κυκλοφορήσει 7:30 πμ Σαββατιάτικα!) όμως με τα μάτια του μυαλού μου μπορούσα εύκολα να φανταστώ την σκηνή. Αλίμονο! Τόσες φορές έχω πρωταγωνιστήσει σε real time αναπαράσταση... Και είμαι πανευτυχής που δεν ανήκω πια στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Αναζήτησα το κείμενο στο διαδίκτυο και προς μεγάλη μου έκπληξη το βρήκα σε ένα άλλο blog, να παραλληλίζεται με τις προσωπικές εμπειρίες του συντάκτη.
Κοινό μυστικό, λοιπόν...
Από τα γεννοφάσκια μας τρεφόμαστε με την ιδέα ότι «θα μεγαλώσουμε, θα βρούμε την πριγκίπισσα ή τον πρίγκιπα μας»…(«Kαι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα») Έχουμε αναπτύξει και θεωρίες σχετικά....

Ήταν, λέει, κάποτε οι άνθρωποι με τέσσερα πόδια και τέσσερα χέρια και πρόσωπο στις δύο πλευρές του κεφαλιού και ήταν τόσο δυνατοί που θέλησαν να φτάσουν στον Όλυμπο και να πάρουν την οικία των θεών. Τσατίστηκε, λοιπόν, ο Δίας και τους έκοψε στη μέση. (Σοφή κίνηση: και παραπάνω προσφορές θα έπαιρνε γιατί θα είχε διπλάσιους ανθρώπους και θα δεν θα κινδύνευε να χάσει το σπίτι του!!) Επειδή όμως δημιουργήθηκε πανικός, τους λυπήθηκε και έκανε το ένα μισό θηλυκό και το άλλο μισό αρσενικό, έτσι ώστε μέσα από την ένωσή τους να αναβιώνουν το αίσθημα της πληρότητας. Kαι από τότε... ψάχνονται!!

Τώρα τι πήγε στραβά και αντί για πληρότητα νιώθουν μεγαλύτερο κενό, είναι άλλο καπέλο...

 
 Στην Κινέζικη φιλοσοφία έχουμε μια πιο εξωτική εκδοχή του θέματος. Έχουμε την θεωρία του yin και yang, δύο αλληλοσυμπληρούμενων αντιθέτων, που δεν μπορούν να υπάρξουν ξεχωριστά το ένα από το άλλο. Μάλιστα το ένα έχει και ένα μικρό κομματάκι από το άλλο ενσωματωμένο, για να τονιστεί η άρρηκτη σχέση των δύο. Βέβαια ούτε και οι Κινέζοι τα πάνε καλύτερα στην συνύπαρξη του yin και yang. Σε πρόσφατο άρθρο στο Βήμα διάβαζα ότι έχει ιδρυθεί μια ειδική υπηρεσία με ντεντέκτιβ που ανακαλύπτουν τις παρασπονδίες των yin ή yang και μετά τους πιάνουν από το αφτί και τους πάνε στο δάσκαλο (ήτοι σύμβουλος ζευγαριών), μπας και γλιτώσουν κανένα διαζύγιο!!!

Τελικά, ο γιαλός είναι στραβός ή εμείς στραβά αρμενίζουμε?

Ο Βολταίρος, παρ’ ότι προηγούμενης γενιάς είχε μια πολύ ρεαλιστική θέση απέναντι στο φαινόμενο: «Ο Έρωτας είναι καμβάς που μας χαρίζεται από τη φύση, και διανθίζεται από την φαντασία.». Η δε ακραία εκδοχή του φαινομένου είναι η λεγόμενη «ερωτομανία» όπου κάποιος έχει τόση ανάγκη να ερωτευθεί και να νιώσει αυτό το αίσθημα της πληρότητας, που μεταφράζει οποιοδήποτε δείγμα προσοχής σε ερωτικό ενδιαφέρον, σε σημείο που να του γίνεται εμμονή.
Ίσως φταίει το ότι έχουμε μπερδέψει την συναισθηματική πληρότητα με την αλληλοσυμπλήρωση των βιολογικών μας αναγκών. («Οι άντρες ψάχνουν στο ταίρι τους την ομορφιά, ενώ οι γυναίκες τον πλούτο» Men’s health). Ίσως φταίει το ότι μαζί με την οικολογική ισορροπία έχουμε διαταράξει και την ισορροπία στην φυσική αναζήτηση του συμπληρωματικού μας «εγώ», αντικαθιστώντας την έννοια «συμπληρωματικό» με την έννοια «βολικό». Κάποτε μπορεί να ήταν αναγκαίο κακό, για την επιβίωση και την διαιώνιση του είδους. Σήμερα είναι απλά αποτέλεσμα ανασφάλειας, και υποταγής σε ένα (προς το παρόν) ισχυρό κοινωνικό «πρέπει», που καλούμαστε να εκπληρώσουμε, ως υποδειγματικά μέλη ενός ευρύτερου κοινωνικού συνόλου.

Το ενδιαφέρον σημείο στην όλη υπόθεση είναι 

ότι κανένας δεν είπε πως η συνύπαρξη με το έτερο ήμισυ είναι αναίμακτη. Μάλιστα, κατά μία άποψη (πιο επιστημονική!), τα δύο μισά παραλληλίζονται με την ύλη και την αντι-ύλη, φυσικές οντότητες, που όταν ενωθούν έχουν σαν αποτέλεσμα ισχυρή έκρηξη με ταυτόχρονη απελευθέρωση τεραστίων ποσοτήτων ενέργειας, ικανών να κινήσουν το σύμπαν. Κατά παρόμοιο τρόπο, η αρχική συνεύρεση ων δύο μισών μπορεί να είναι...εκρηκτική, που ως τόσο εξελίσσεται τελικά σε μια δημιουργική αρμονία. (Aυτή είναι και η αγαπημένη μου εκδοχή, καθ’ ότι από τη φύση μου είμαι άτομο εκρηκτικό...). Άλλωστε, η μη ταύτιση των απόψεων είναι η αρχή της συζήτησης , και η συζήτηση είναι η αρχή της αλληλοκατανόησης. Και όταν υπάρχει αλληλοκατανόηση, υπάρχει ενδιαφέρον, υπάρχει σπίθα, που κάθε στιγμή μπορεί να γίνει φωτιά και να μας ζεστάνει τις κρύες νύχτες του χειμώνα.

Εδώ να ξεκαθαρίσω κάτι: είμαι φανατική οπαδός της θεωρίας του έτερου ήμισυ. Είμαι απολύτως πεπεισμένη ότι

«Κάπου υπάρχει η αγάπη μου,
μα δεν ξέρω ποια 'ναι.
Κάπου υπάρχει η αγάπη μου
μα δεν ξέρω που...».

Μόνο που υπάρχει ένα λεπτό σημείο (τα εξής δύο...): Το «ποια είναι», που αντιστοιχεί σε μία πιθανότητα σε μερικά εκατομμύρια (που είναι τα υποψήφια θύματα), και το «που είναι», που σε μερικά χρόνια μπορεί να περιλαμβάνει και ...διαγαλαξιακές αποικίες. Βέβαια δεν χάνω τις ελπίδες μου, και καθ’ ότι σκοπεύω να αναβιώσω τον μύθο του Μαθουσάλα, έχω πολύ καιρό μπροστά μου για να την ανακαλύψω (άλλωστε πάντα ήθελα να ταξιδέψω στο διάστημα!)
Το ξέρετε ότι ο γηραιότερος γαμπρός που ανέβηκε τα σκαλιά της εκκλησίας ήταν 103 χρόνων ;! 

“Who doesn't long for someone to hold,
who knows how to love you without being told?...”

("Soulmate" της Natasa Bedingfield)

'Οπως λέμε "ευτυχία"...

Ποια είναι, αλήθεια, η ουσία της ευτυχίας? Νομίζω ότι οι άνθρωποι πολύ λαθεμένα την έχουν ταυτίσει με πολύ συγκεκριμένα πράγματα όπως οικογένεια, παιδιά, καλό κοινωνικό στάτους. Η ευτυχία κατά την γνώμη μου είναι κάτι πολύ πιο απλό από αυτό. Είναι μικρές στιγμές που ξεπετάγονται εδώ και εκεί δημιουργώντας ένα ευχάριστο αίσθημα αγαλλίασης και ζεστασιάς... το αγαπημένο σου ζωάκι που σου κάνει αστεία νάζια, το γέλιο των αγαπημένων σου ανθρώπων, η αυθόρμητη αγκαλιά ενός παιδιού που σου εμπιστεύεται τα αθώα μυστικά του, ο συγκρατημένος ενθουσιασμός στα μάτια του μικρού αθλητή σου, να μετατρέπεται σε πανηγυρισμό στο άκουσμα του πολυπόθητου : «μπράβο, πολύ ωραίος αγώνας!!». Μικρές καθημερινές οπτασίες...

Άρα λοιπόν για να είσαι ευτυχισμένος πρέπει απλά να πάψεις να περιμένεις συγκεκριμένα πράγματα και να ζεις την κάθε μικρή στιγμή, με όλες σου τις αισθήσεις.

Κάτι σαν αυτό:

Η τέλεια αίσθηση ελευθερίας που αισθάνεσαι όταν «πιάσεις» ένα κύμα και ταξιδεύεις με αυτό, με όλο σου το είναι να είναι στην τσίτα. Ουααου!!! (Ποια Ferrari μου λέτε τώρα, και φόρμουλα 1...)

Ευτυχία όμως μπορεί να είναι και αυτό:

Να έχεις πάρει την εσωτερική, να έχεις κάνει το τέλειο καβατζάρισμα, αφήνοντας τον αντίπαλο να σε βλασφημεί για τα απόνερά σου...(Άσχετα αν μετά τον τερματισμό θα τα πίνετε παρέα, και θα γελάτε μαζί για την φάση!!! Άλλωστε ένας αγώνας δεν είναι τίποτα άλλο από ένα παιχνίδι... )

Είμαστε εμείς οι ίδιοι: είναι οι αισθήσεις που δημιουργούνται στο σώμα μας, είναι οι συνειρμοί που γεννούνται στο μυαλό μας, υποκινούμενοι από τις αισθήσεις. Αν περιορίσεις τα ερεθίσματα που ενεργοποιούν τις αισθήσεις, έχεις μειώσει τις πιθανότητες του να νιώσεις ευτυχισμένος. Η αγάπη, ο πόθος, η γαλήνη, η χαρά, είναι απλές περιγραφές μιας πολύπλοκης βιοχημικής πορείας που διανύει ένα ερέθισμα από την στιγμή δημιουργίας του μέχρι την μετάφρασή του στο μυαλό μας....

Αν η υστεροφημία είναι ο τρόπος του να γίνεις αθάνατος, το να κάνεις τον εαυτό σου όσο γίνεται πιο λειτουργικό (για τον εαυτό σου και τους άλλους) είναι ο τρόπος του να είσαι ευτυχισμένος...