Συχνά χάνομαι μέσα στις ονειρικές σκιές των «γιατί; ». Εκεί που το φώς αντανακλάται σε αόρατους καθρέφτες φωτίζοντας τα είδωλα με τρόπο εξωπραγματικό.
Κάθε «γιατί» έχει το δικό του είδωλο, ανάλογο με τον καθρέφτη, την πηγή του φωτός, και τον καιρό έξω από το παράθυρο του σήμερα.
Ακολουθώ το κουβάρι που ξετυλίγεται, μόνο και μόνο για να το αφήσω να ξανατυλιχτεί. Δεν υπάρχουν απαντήσεις. Μοναχά αιωρούμενα ερωτηματικά και ένα σμήνος από πιθανά υποκατάστατα των απαντήσεων.
Δεν θέλω να δημιουργώ ψευδαισθήσεις, ούτε να ζω σ’ αυτές. Ο κόσμος είναι ήδη αρκετά ψεύτικος για να προσθέσω και άλλο παραισθησιογόνο στο ποτήρι του.
Δεν θέλω να εμφανίσω τον εαυτό μου ως τέλειο, στα μάτια κανενός. Άλλωστε στην ομορφιά και την μοναδικότητα της ατέλειας βρίσκεται η ουσία του να είσαι άνθρωπος.
Αυτό που θέλω είναι να ζήσω την ζωή που μου αναλογεί, μέχρι την τελευταία στάλα της, αφήνοντας, αν γίνεται, το κομματάκι μου στο ψηφιδωτό του κόσμου.
Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω τελικά. Όμως νιώθω ότι οφείλω τουλάχιστον να κάνω την προσπάθεια...
