Ανακαλύπτοντας για άλλη μια φορά το νησί της Αφροδίτης...

Άλλο ένα καλοκαίρι παρελαύνει αγέρωχο στην κυλιόμενη πλατφόρμα του χρόνου. Και να 'μια πάλι εδώ, στο νησί της Αφροδίτης, περιμένοντας για το θαύμα που αρνείται πεισματικά να συμβεί.
Όταν επιστρέφεις σε έναν τόπο δεύτερη φορά, το βλέπεις με άλλο μάτι. Η έξαψη του άγνωστου και καινούριου έχει αντικατασταθεί με την χαλαρότητα της οικειότητας, και με την άκρη του ματιού σου απλά ψαρεύεις για γραφικές λεπτομέρειες που είχαν περάσει απαρατήρητες, πίσω από την μεγάλη εικόνα...

Βέβαια, το Καλαδί δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως λεπτομέρεια. Μάλλον ως ξεχασμένη σκηνή μιας καλογυρισμένης ταινίας, όπου δεν ξέρεις που να πρωτοεστιάσεις.


Η γοητεία του δεν εξαντλείται μόνο στον εντυπωσιακό σχηματισμό των βράχων.
Είναι και το φωτεινό γαλάζιο των νερών που ακόμα και κάτω από την επιδρομή των μελτεμιών αρνείται πεισματικά να θολώσει, αλλά και οι παχιές σκιές από τους πέτρινους όγκους, που εξασφαλίζουν έναν δροσερό παραλιακό υπνάκο, σε πείσμα του πρόωρου καύσωνα που πασχίζει να σκάσει τα τζιτζίκια.








Στα βόρια του νησιού βρίσκει κανείς τους Φούρνους. Δεν ξέρω από πού προήλθε η ονομασία τους, όμως νομίζω ότι είναι οι πιο δροσεροί φούρνοι που έχω δει. Χαλάλι και ο καρόδρομος που πρέπει να διασχίσεις για να τους βρεις. Αν μάλιστα έρθεις αρκετά νωρίς για να πιάσεις τις γωνίες, την έχεις κάνει ζάχαρη!
Μέχρι να σε βρει βοριάς, βέβαια. Τότε απλά παίρνεις τα μπογαλάκια σου, πριν στα πάρει το κύμα, και πας σ' άλλη παραλία...






Εκείνο που δεν σε προϊδεάζει με τίποτα για το τι πρόκειται να δεις, είναι το Αυγό. Όχι αυτό της κότας, αλλά του Καψαλίου. Μια μεγαλούτσικη πετρούλα ριγμένη καταμεσής στο πέλαγος, με σχήμα που θυμίζει αυγό γιγάντιας χελώνας.

Θα μπορούσε μάλιστα να είναι απολιθωμένο απομεινάρι μακρινής προγόνου των συμπαθέστατων καβουκοφερόμενων πλασμάτων, που βολτάρουν νωχελικά το σούρουπο, στον κόλπο του Καψαλίου. Όμως αυτό μόνο από μακριά.

Αν το πλευρίσεις από δυτικά, θα διαπιστώσεις ότι είναι κούφιο, οπότε μάλλον για αναποδογυρισμένη Χύτρα σου κάνει (όχι ταχύτητος, αλλά από εκείνες που τις κρεμούσαν παλιά πάνω από το τζάκι), που στη δύση του ήλιου παγιδεύει τις τελευταίες ηλιαχτίδες σε μια πανδαισία αποχρώσεων από μωβ-γαλάζιο-πράσινο. Έτσι και βρεθείς βουτηγμένος στη θάλασσα του Αυγού-Χύτρας εκείνη την ώρα, μετατρέπεσαι και εσύ σε γαλάζιο στρουμφάκι που επιπλέει σε μια δροσερή σούπα από φώς. Αρκεί όμως ο πουνέντες να κουνήσει την γροθιά του, και η γαλήνια σιέλ σπηλιά μετατρέπεται σε επικίνδυνη παγίδα, που φημολογείται ότι αφαίρεσε στο παρελθόν, την ζωή σε έξι ανθρώπους που έψαξαν να βρουν καταφύγιο στα σπλάχνα της.








Καθώς πέφτει η νύχτα, την εκκωφαντική χορωδία των τζιτζικιών αντικαθιστά ο ρυθμικός ψίθυρος των τριζονιών, και το φλύαρο κουτσομπολιό των μπούφων και λοιπών νυκτόβιων φτερωτών πλασμάτων. Ο ουρανός ξάστερος, το αεράκι ευχάριστα δροσερό... Φέρνει μαζί του μυρωδιές του χωριού: καπνός από μισοσβησμένα κάρβουνα με μια ιδέα τσίκνας, κάτι λίγο από θυμάρι και φρεσκοποτισμένου χώματος, και μια διάχυτη χροιά από νοτισμένη θαλάσσια αύρα. Τα λιγοστά φώτα κάπου στο βάθος, συμπληρώνουν την εικόνα απολαυστικής , σχεδόν μεθυστικής, γαλήνης που σε ταξιδεύει, σαν φυσικό ναρκωτικό, μακριά από τις αγχωτικές σκέψεις της ρουτινιάρικης καθημερινότητας.
Σχεδόν μπορώ να νιώσω ένα χέρι να απλώνεται για να μ' αγκαλιάσει απαλά από τους ώμους . Το αόρατο χάδι παίρνει μαζί του την ένταση της ημέρας, και οι θλιμμένες σκέψεις ανακατεύονται με το θρόισμα των φύλλων μέχρι που να ξεθωριάσουν, αφήνοντας πίσω τους ένα αδιάφορο κενό...

Οι λεπτομέρειες που γοητεύουν...

Η παραμονή στα Κύθηρα επιφυλάσσει καθημερινές μικρές γαργαλιστικές εκπλήξεις...

Και επειδή μια καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται ( και όταν λέμε πρωί εννοούμε πολύ πρωί) ξεκινώντας με μια ανατολή σαν αυτήν δεν μπορεί παρά να είναι...καυτή!
Ιδανική απόδραση το νερό, αλλά όχι της θάλασσας αυτήν την φορά. Τρεχούμενο νεράκι, λιγοστό είν’ η αλήθεια αυτήν την εποχή, αρκετό όμως για να θρέψει παχιά σκιά και ζουμερό πράσινο:

Σε μερικές γωνιές οι φτέρες θυμίζουν τροπικό δάσος:

Αυτό το μονοπάτι στις πηγές του Αμηρ Αλή μου έφερε στο νου σκηνικό από τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών, με τον τρόπο που το φως εναλλάσσεται με τις σκιές και το ζωντανό πράσινο με το εύθραστο ξερό των κλαδιών. Πλατάνια, νερό και βραχάκια, που σχηματίζουν φυσικό μονοπάτι στου νερού το πέρασμα. Θα μπορούσε να είναι γωνιά του Πηλίου ή της Σαμοθράκης. Περίεργο το πώς μοιάζουν κάποιοι τόποι μεταξύ τους. Ή μήπως είναι απλά η ιδέα μου;

Οι μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής δείχνουν ενοχλημένοι από τους υπερβολικά πολλούς για τα λημέρια τους επισκέπτες και φτερουγίζουν ανήσυχα. Ακόμα και τις ελάχιστες στιγμές που ακινητοποιούνται είναι έτοιμα με το παραμικρό θρόισμα να απογειωθούν. Ένας κάβουρας, προς μεγάλη μου έκπληξη (αλήθεια, υπάρχουν κάβουρες του γλυκού νερού;! ) έσκασε μύτη για να λιαστεί σε ένα ξέφωτο. Μόλις όμως αντιλήφθηκε ότι δεν ήταν μόνος, έγινε μπουχός, αρνούμενος επιδεικτικά να ποζάρει στο φακό.

Το μάτι σταματάει σε κάτι ασυνήθιστο: η μοναδική πινελιά κόκκινου μέσα σ’αυτό το βασίλειο του πράσινου δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη:

Ο ήλιος έχει ξεκινήσει την καθοδική του πορεία. Οι σκιές αυξήθηκαν, και συννεφάκια έκαναν την εμφάνιση τους στον, μέχρι εκείνη την ώρα, καταγάλανο ουρανό. Το ηλιοβασίλεμα από την μονή της Αγίας Ελέσσας είναι από τα καλύτερα του νησιού, λένε. Ως φανατική οπαδός των ηλιοβασιλεμάτων δεν θα μπορούσα να αντισταθώ στον πειρασμό! Μου τη χάλασαν τα συννεφάκια, αλλά .... τελικά και αυτά έχουν την γοητεία τους, δεν συμφωνείτε;

Εντυπώσεις, χρώματα, μουσικές και αρώματα

Το καράβι από τον Πειραιά φτάνει στα λιμάνι των Κυθήρων μαύρα μεσάνυχτα (στην κυριολεξία!). Αυτό που σου μένει σαν πρώτη εντύπωση είναι μια άχαρη προκυμαία με ένα άχρωμο έως και κακόγουστο τετράγωνο κτίριο στη μέση. Και μετά ο δρόμος με τις ατέλειωτες στροφές που σου φαίνεται πως δεν φτάνει πουθενά. Και σκέφτεσαι : «Αυτά είναι τα Κύθηρα;!» .
Αν το επόμενο πρωί ακολουθήσετε τον ίδιο δρόμο προς αντίθετη κατεύθυνση θα καταλήξετε σ’ αυτό:


Προσωπικά βλέποντάς το δεν μπόρεσα να συγκρατήσω το αυθόρμητο επιφώνημα: «Ουάου!!» . Ο τοπικός ραδιοσταθμός βάζει συχνά μια διαφήμιση: «Αν ονειρεύεστε άσπρες παραλίες με πράσινα νερά και κοκοφοίνικες τότε...ήρθατε σε λάθος νησί!». Ακούγοντάς την για πρώτη φορά γέλασα θεωρώντας την μάλλον πετυχημένη. Αντικρίζοντας την θέα όμως σκέφτηκα ότι οι ντόπιοι απλά δεν ξέρουν να διαφημίζουν τον τόπο τους.


Πάντα μου άρεσαν οι μικρές πολιτείες όπου οι «δρόμοι» είναι ουσιαστικά σοκάκια, τόσο στενά που μόνο ένας πεζός, και μάλιστα όχι τεραστίων διαστάσεων, μπορεί να περάσει. Κάτι σαν αυτό δηλαδή:















Αυτός είναι ο δεύτερος κεντρικότερος δρόμος της Χώρας των Κυθήρων, που όταν την αντικρίζεις από το Κάστρο φαίνεται κάπως έτσι:

Η Χώρα ακολουθεί τον γενικό κανόνα του νησιού. Θα πρέπει να ψάξεις για να δεις την ομορφιά της. Τι εννοώ;

Παράδειγμα: η οδός Μέσα Βούργου :

ή η οδός Αγίας Βαρβάρας:

Ο περισσότερος κόσμος προτιμάει να μένει στην μεγάλη εικόνα και αφήνει τις λεπτομέρειες. Οι λεπτομέρειες όμως έχουν και αυτές την δικιά τους γοητεία. Όπως για παράδειγμα αυτή η πινακίδα:















Ή αυτό το «παράθυρο στον κόσμο» ενός παλιού οχυρού στον Αβλέμονα, μοναδικό άνοιγμα που συνδέει τα φαντάσματα των πολεμιστών, που χειρίζονταν τα σκουριασμένα και νεκρά πια κανόνια του οχυρού, με την διαρκώς μεταβαλλόμενη εικόνα του ζωντανού κόσμου.

Κάθε τόπος έχει τα χρώματά του, τα αρώματά του και τους ήχους του. Εδώ, από το ξημέρωμα μέχρι αργά το βράδυ οι μεγάλοι σολίστ είναι τα τζιτζίκια. Αυτό που ακούγεται θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως κονσέρτο για χορωδία τζιτζικιών και παφλασμό κυμάτων, με χαλαρή υπόκρουση από θρόισμα φύλλων. Και ακούγεται στερεοφωνικά, οπουδήποτε και αν βρίσκεστε απλά με εναλλασσόμενη ένταση. Αν προσθέσετε σ’ αυτό μια διάχυτη μυρωδιά από ρίγανη, θυμάρι και δεντρολίβανο μέσα σε μια διακριτική χροιά από νοτισμένη θαλάσσια αύρα, έχετε την πλήρη εικόνα των αισθησιακών προκλήσεων του νησιού.

Δεν σας κρύβω ότι η αγαπημένη μου ασχολία αυτές τις μέρες είναι να αράζω σε μια ιδιωτική σκιά βράχου, σαν αυτήν αριστερά, και να συγκεντρώνομαι στους ήχους και τις μυρωδιές, μέχρι που το μυαλό να αδειάσει από τις σκέψεις, και το μόνο που μένει να κυριαρχεί, είναι το γαλάζιο του ουρανού.... Μπορεί κανείς να βρει καλύτερο ορισμό για τον όρο «διακοπές»;

Τα δικά μου Κύθηρα...

«…τα Κύθηρα φαίνεται ότι έμοιασαν, στα καπρίτσια τουλάχιστον, στην προστάτιδα τους την Αφροδίτη και δεν πρόκειται να σας αφήσουν να πλησιάσετε αν δεν το αποφασίσουν τα ίδια…» όπως αναφέρει η συγγραφέας του τουριστικού οδηγού για τα Κύθηρα. Υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει πιθανών να κάνω ευχαριστήρια θυσία στην θεά Αφροδίτη που με αξίωσε να επισκεφτώ τη γενέτειρα της. Και μάλιστα όχι απλά να επισκεφτώ αλλά να …λιμνάσω για ολόκληρο μήνα. Αναρωτιέμαι σε τί οφείλω την χάρη. Μήπως ένιωσε τύψεις που με ταλαιπώρησε τα προηγούμενα 25 χρόνια της ζωής μου; Ή απλά είναι ένα διάλειμμα για να με ταλαιπωρήσει για τα επόμενα 50;
Πολλοί πιστεύουν ότι οι ταξιδιωτικές εντυπώσεις είναι υπόθεση καθαρά προσωπική. Η ματιά του ταξιδιώτη βλέπει αυτό που το μυαλό του είναι διατεθειμένο να δει. Όπως όλα τα πράγματα άλλωστε που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας. Άρα ο καλύτερος τουριστικός οδηγός είναι το δικό μας ένστικτο και ένας λεπτομερής οδικός χάρτης, απλά για να βρίσκουμε το δρόμο της επιστροφής.
Το τέλος της πρώτης εβδομάδας στο νησί μου πρόσθεσε μερικές πολύ ενδιαφέρουσες εμπειρίες. Κατ’ αρχήν μια νέα αντίληψη για την ασφαλή οδήγηση. Εχετε οδηγήσει σε πίστα του καρτ με το κανονικό σας αυτοκίνητο; Αν όχι, σας πληροφορώ ότι η εμπειρία είναι άκρως απολαυστική, μετά τα πρώτα 100 χιλιόμετρα! Βέβαια, το γλυκό χαλάει αν τύχει και βρεθείτε πίσω από κάποιον που μόλις ξεκίνησε να διανύσει τα πρώτα του 100 χιλιόμετρα, και γίνεται μέχρι και πικρόξινο, όταν βρεθείτε σε μη ασφαλτοστρωμένο δρόμο (όπου έχετε την ευκαιρία να διπλοχτυπήσετε τον πρωινό σας φραπέ ή να μετατρέψετε το γάλα σας σε μιλκ-σεικ απ’ ευθείας στην κοιλότητα του στομάχου σας).
Παραλίγο να ξεχάσω να αναφέρω την γραφικότητα της «Μυρτιδιώτισσας», το πλοίο της γραμμής ντε, που δεν πρέπει να το χάσουμε, γιατί κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το πότε θα έχει επόμενο δρομολόγιο. Όχι, δεν πρόκειται για δικό μου σαρκασμό, αλλά για πληροφορία που δίνεται στον εν λόγω τουριστικό οδηγό. Α, και που είσαστε; «..καλό είναι να μην προγραμματίσετε δουλειές δύο μέρες πριν και δύο μέρες μετά το ταξίδι σας» γιατί τα απρόβλεπτα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Πάλι πληροφορία του τουριστικού οδηγού. (Νομίζω πιο ακριβή οδηγό για τα Κύθηρα δύσκολα θα βρείτε! ) Ίσως γι’ αυτό οι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού έχουν την δικιά τους κοσμοθεωρία , που περιγράφετε με μία λέξη: «Χ α λ α ρ ά α α !!!» . Λοιπόν, η γραφικότητα του πλοίου δεν περιορίζεται στην συχνότητα και την συνέπεια των δρομολογίων του, ούτε καν στην ταχύτητα κίνησης του. Μπορείτε να το διαπιστώσετε και μόνοι σας. Ναι, δεν γελιέστε! Πρόκειται για τις σωσίβιες λέμβους. Δεν ξέρω βέβαια αν ο χρωματισμός βοηθάει στην πλευστότητα και για να είμαι ειλικρινής δεν θα ήθελα να βρεθώ στην θέση να το δοκιμάσω. Όμως σίγουρα δεν περνάει απαρατήρητος!
Ένταξη, σοβαρεύω. Το δικό μου ταξιδιωτικό μάτι είναι επιρρεπές να επικεντρώνεται σε χρώματα. Και έχει μπόλικα. Είναι μεταξύ Αιγαίου και Ιονίου και θυμίζει κάτι από Κυκλάδες-άσπρα σπίτια με μπλέ παντζουράκια, μέσα σε φόντο, χαρακτηριστικό για νησί του Ιονίου, με πλούσιες αποχρώσεις πράσινου.

Σήμα κατατεθέν; Οι μπουκαμβίλιες! Τις συναντάς ουσιαστικά παντού: σε χαλάσματα, σε παραθαλάσσια τοιχάκια αλλά και ως φυσικό διακοσμητικό των λευκών τοίχων των σπιτιών.

Όμως το νερό που περιβάλλει αυτό το κομματάκι ξηράς είναι άλλη μια μεγάλη ιστορία. Με δικό του χρώμα. Και δικούς του κατοίκους. Οι βράχοι και ο βυθός σφύζουν από ζωή. Καβούρια, καβουράκια, ψάρια, ψαράκια.

Μέχρι και η φίλτατη, γνώριμη πλέον aplysia fasciate έκανε την εμφάνιση της σε ένα βαθούλωμα βράχου στο γραφικό λιμανάκι του Αβλέμονα.

Οι κάτοικοι πιστεύουν ότι το νησί τους διαθέτει μια ξεχωριστή ενέργεια, που τυλίγει με το σύννεφο του παραμυθιού τον τόπο τους, προσελκύοντας και πυροδοτώντας τη ζωή όποια μορφή και αν αυτή μπορεί να πάρει. Και η ζωή είναι απόρροια του έρωτα . «Κεύθω» σημαίνει κρύβω στην κοιλιά μου (τον έρωτα ή τη ζωή) και κατά μία άποψη αποτελεί την ρίζα της ονομασίας των Κυθήρων. Προσωπικά δεν μπορώ να εκφέρω άποψη ... Ίσως η δικιά μου ενέργεια είναι ακόμα σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα για να νιώσω την ενέργεια που με περιβάλλει... Αλλά νομίζω είναι νωρίς για να βγάλω τους Κυθαριώτες ψεύτες . Καλή εβδομάδα να έχουμε και... τα ξαναλέμε!

Τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα βρούμε...

...μας «τέλειωσε» το καράβι της γραμμής.

Το ομολογώ. Ο διακαής μου πόθος είναι να κάνω ένα ταξίδι στα Κύθηρα! Το έχω σχεδιάσει τουλάχιστον δύο φορές στο παρελθόν και καμία δεν ευόδωσε... Είπα λοιπόν και εγώ, τριήμερο έρχεται, έχω και την κολλητή μου να μου ροκανίζει τα αυτιά «άντε πότε θα έρθεις» , να κάνω και εγώ το πολυπόθητο ταξίδι.
Οι πρώτοι ψύλλοι μου μπήκαν όταν μπαίνοντας στην ιστοσελίδα της ΑΝΕΝ line, που έχει το μοναδικό καράβι που πάει Κύθηρα , βρήκα το μήνυμα «δεν υπάρχουν προγραμματισμένα δρομολόγια για τον προορισμό που ζητάτε». Δεν μπορεί, λέω, θα αλλάζουν απλά τα δρομολόγια λόγο καλοκαιρινής σεζόν. Μπήκα στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας , τζίφος.
Αποφάσισα να το μάθω από πρώτο χέρι, παίρνοντας το Λιμεναρχείο Κυθήρων.

Η στιχομυθία παίχτηκε κάπως έτσι:
«Καλημέρα σας. Θα μπορούσατε να μου πείτε τα δρομολόγια των πλοίων που φτάνουν στο νησί σας;»
«Δυστυχώς το πλοίο μας βρίσκεται για επισκευή και δεν υπάρχουν δρομολόγια.»
«Τι εννοείται; Και πως φτάνει κανείς στα Κύθηρα;»
«Με αεροπλάνο ή... με λάντζα...»

Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να κάνω μια λάντζα στο σπίτι μου, αλλά μου ήταν αδύνατο να φανταστώ τι σχέση μπορεί να έχει αυτό με το ταξίδι μου στα Κύθηρα!

«Πως το ‘πατε αυτό το τελευταίο;»
«Λάντζα...Λάντζα που φεύγει από την Νεάπολη»

Το μυστήριο διαλευκάνθηκε όταν ο ευγενικός κύριος, από την άλλη άκρη της γραμμής, μου εξήγησε ότι πρόκειται για πλωτές «παντόφλες» που κάνουν τον ανεφοδιασμό του νησιού.

«Και καλά, μπορεί να πάρει ο οποιοσδήποτε μια λάντζα και να περάσει απέναντι ; Παίρνει και αυτοκίνητα;»
«Ε, όχι...Εσείς πότε θέλετε να ταξιδέψετε;»
«Παρασκευή»
«Ε, καλαααά! Μέχρι την Παρασκευή κάτι θα βάλουν!»...

Θυμίζω ότι είναι Τρίτη...Περιττό να σας πώ ότι για αεροπορικά εισιτήρια, ούτε λόγος! Δεν υπάρχουν θέσεις ακόμα και αν ήθελα να ταξιδέψω ως... χειραποσκευή, σε περίοδο πλην και συν 3 μέρες από το τριήμερο! Ζήλεψα εκείνη την βάρκα, από την ταινία του Αγγελόπουλου...

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να σας πώ πως στο λιμάνι του νησιού, όπως πληροφορήθηκα, γίνονται διαδηλώσει από τους κατοίκους που περιμένουν πως και πως το τριήμερο για να τσιμπήσουν κανένα ευρουλάκι.

Το Ταξίδι στα Κύθηρα μου φαίνεται ότι έχει στοιχειώσει ... Τώρα καταλαβαίνω την σημασία των στοίχων στο ομώνυμο τραγούδι:

Και όλο περιμένει πάλι τη στιγμή,
να ξαναρθεί
το καράβι στο λιμάνι να φανεί
θαλασσινό πουλί στα όνειρά μας!

Η καινούρια παλιά μου πόλη

Οι γιορτές είναι συνήθως ευκαιρία να θυμηθούμε την γωνιά που μεγαλώσαμε και τους ανθρώπους, γέρους πια, που συνέβαλαν σε αυτό.

Αυτή η επιστροφή στις ρίζες έχει κάθε φορά διαφορετικό χρώμα. Τα πρώτα χρόνια είναι ευκαιρία να δεις τα φιλαράκια σου, να θυμηθείς τις σχολικές σου σκανδαλιές. Όσο απομακρύνεσαι από την χρονική αφετηρία η επιστροφή θυμίζει ανασκαφή, η οποία βγάζει στο φώς κάτι καλά ξεχασμένο, που αν και ευχάριστο, τώρα σου φέρνει μελαγχολία και ένα περίεργο κενό: το κενό που εύχεσαι να είχες γεμίσει με όλα αυτά τα οποία ονειρευόσουν να ζήσεις, αποχαιρετώντας την πόλη σου για πρώτη φορά.

Η βόλτα στα μαγαζιά είναι μια αποκάλυψη… «Θα πας να τα πάρεις από εκείνο το μαγαζάκι, στην πλατεία…» . Το παλιό μαγαζάκι με «Είδη διατροφής» έχει μετατραπεί σε ένα πολυτελέστατο αρτοποιείο και η κυρά-Κούλα , που σε χαιρέταγε με ένα πλατύ χαμόγελο: «Καλώς το κορίτσι», μάλλον έχει πάρει σύνταξη πια, γιατί τώρα στην υποδοχή βρίσκεται μια ευγενική κοπελίτσα: «Παρακαλώ, τι θα θέλατε;» . Στο επόμενο κατάστημα με περιμένει μια έκπληξη. «Θα ήθελα…» το μάτι σταματάει σε μια ανδρική φιγούρα που κάτι μου θυμίζει.. «Θοδωρή;» . Ο Θοδωρής, ένας πρώην Δον-Ζουάν των δυτικών προαστίων, και νυν τριαντα-φευγάρης, με την κοιλίτσα ενός καλού οικογενειάρχη που σέβεται τον εαυτό του, και μερικές επαναστατημένες τρίχες στο κατά τα άλλα λαμπερό κεφάλι, χαμογελάει . «Και έλεγα , είσαι –δεν είσαι …» . 'Αντε να χωρέσεις κοντά είκοσι χρόνια σε μερικές προτάσεις. «Τελείωσα την σχολή, αλλά δεν… Από ‘δώ η γυναίκα μου… Η ζωή; Εδώ…Το μαγαζί, τα πιτσιρίκια …» Και η ζωή συνεχίζεται… Συνεχίζεται, άραγε ;;

Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι δεν ξέρω που πάω. Οι οδηγίες που μου δίνει κάποιος περαστικός είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικές : «Α, ναι! Είναι κοντά στον ‘Ελευθερουδάκη’...» Στον ποιόν ;! Μου έρχεται στο μυαλό ένα επταώροφο κτήριο στην Πανεπιστημίου των Αθηνών, και με πιάνει απόγνωση: στην πόλη που κάποτε παινευόμουν ότι ήξερα την κάθε γωνιά, τώρα αισθάνομαι χειρότερα και από τουρίστας!

Δεν νιώθω να ανήκω πια σ’ αυτήν την πόλη. Το χειρότερο είναι ότι δεν νιώθω να ανήκω ούτε στον τόπο που δηλώνω ως μόνιμη κατοικία. Συνήθιζα να λέω ότι τον τόπο σου δεν τον κάνουν τα κτήρια, αλλά οι άνθρωποι: όταν περιβάλλεσαι από ανθρώπους που αγαπάς, σημαίνει ότι βρίσκεσαι στον τόπο σου. Ποτέ δεν προβληματίστηκα τι γίνεται όταν μας τελειώσουν οι εν λόγω άνθρωποι, και σου μένουν τα κτήρια...

Στα εφηβικά μου χρόνια, όποτε με πιαναν οι μαύρες μου, στρωνόμουνα στο αγαπημένο μου παγκάκι, που κατ’ εμέ έχει το καλύτερο ηλιοβασίλεμα της πόλης, και άφηνα το θαλασσινό αεράκι να ανακατέψει τις σκέψεις μου, για να τις ρίξει στο μονοπάτι που σχημάτιζε ο ήλιος στα νερά της θάλασσας, μπας και πάρουν λίγο από το φώς του. Πολύ χάρηκα που το παγκάκι ήταν εκεί, έστω και σε μια πιο σύγχρονη εκδοχή του. Ευτυχώς το αεράκι συνεχίζει να μυρίζει θάλασσα, και το μονοπάτι παραμένει εξίσου φωτεινό... Τι καλά που μερικά πράγματα δεν αλλάζουν!

Η επιστροφή στις ρίζες έχει κάθε φορά διαφορετικό χρώμα.... Αυτήν την φορά έχω την αλλόκοτη αίσθηση ότι ένας κύκλος της ζωής μου ολοκληρώθηκε και είμαι στο κατώφλι ενός άλλου, που δεν ξέρω πως θα είναι, ξέρω όμως σίγουρα ότι θα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό...

Χριστός Ανέστη και Χρόνια μας Πολλά!

Η άγνωστη...ξακουστή Μακεδονία.

Επιτέλους κατάφερα και ξέκλεψα ένα τριήμερο από την στριμωγμένη μου καθημερινότητα!

Και είπα να το επενδύσω όσο πιο ...κουραστικά μπορούσα.

Οι προβλεπόμενες πέντε ώρες ταξιδιού έγιναν οκτώ, (όταν οι Αθηναίοι αποφασίζουν να βγουν από τα σπίτια τους, το κάνουν με απόλυτο συγχρονισμό-μάλλον για να μην αισθάνονται μοναξιά στο δρόμο, ή τους λείψει το καθημερινό μποτιλιάρισμα) αλλά χαλάλι!

Σαββατομεσίμερο στην «Παλιά Σαλαμίνα» (μη σας ξεγελά το όνομα, μερικά τετράγωνα από τον Λευκό Πύργο ήτανε...), με το ουζάκι του και τα θαλασσινά του, Κυριακή πρωί με τον Πικασσό (απολαυστικός ακόμα και 35 χρόνια μετά τον θάνατό του, αλλά θα επανέλθω αργότερα σε αυτόν) και Δευτέρα το κλου του τριημέρου: εκδρομούλα στα Λουτρά της Αριδαίας!

110 χιλιόμετρα από την Θεσσαλονίκη, και όμως υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοί της συμπρωτεύουσας που δεν ξέρουν καν την ύπαρξη της περιοχής! Θα μου πεις, εδώ υπάρχουν κάτοικοι της Αθήνας που δεν έχουν επισκεφτεί την Ακρόπολη...

Ισχυριζόμαστε όμως ότι ακόμα και το όνομα της Μακεδονίας είναι Ελληνικό, κάνουμε συλλαλητήρια, με φασαρία και τυμπνανοκρουσίες...Τι σημαίνει Μακεδονία όμως, πέρα από το μικρό κομματάκι, που μπορεί να αποτελεί τον τόπο της μόνιμης κατοικίας, ούτε που σκεφτήκαμε να ανακαλύψουμε.

Και είναι όμορφη η Μακεδονία. ...Η Αριδαία δεν είναι παρά ένα μικρό κομματάκι από το πάζλ που την συνθέτει.

Μια περιγραφή του τοπίου με δύο λέξεις: Νερό και πράσινο. Το τελευταίο μόλις που έχει αρχίσει να σκάει μύτη.

Α, να μην ξεχάσω τον ουρανό. Γαλάζιος, με φόντο τους επιβλητικούς βράχους και τα παιχνιδιάρικα κλαδιά των δένδρων, που με θράσος ξεπροβάλλουν από τις σχισμάδες.

Αλλά οι λεπτομέρειες είναι αυτές που γοητεύουν: μερικά βρύα, που προσθέτουν ζωντάνια στον κορμό που από καιρό έχει χάσει την συμπαγής μορφή του.

...Το νερό που στην βιασύνη του, σκοντάφτει πάνω στις πέτρες που συναντάει στο διάβα του, μόνο και μόνο για να συνεχίσει τον ανυπόμονο κατήφορό του, φλυαρώντας χαρούμενα..

Δεν λείπουν και οι επιβλητικές ρευστές φιγούρες. Ο Θερμοπόταμος ξετυλίγει τον απρόβλεπτο χαρακτήρα του με όλη τη γκάμα των εκφραστικών μορφών του υγρού στοιχείου.

Εξαιρετικό το ταλέντο του και στην γλυπτική. Ένα σπήλαιο, όχι ευκαταφρόνητο, με δύο-τρείς εντυπωσιακές γωνίες και έναν ευρύχωρο θόλο με φυσικό φεγγίτη, που απ’ ότι φαίνεται φιλοξένησε πολλές γενιές Μακεδόνων, και των κατοικίδιων τους τα τελευταία 10-12.000 χρόνια.

Όμως το πιο απολαυστικό κομμάτι της επίσκεψης είναι ένα φυσικό spa, με νερό για όλα τα γούστα: ζεστό, για να γίνεις... αλοιφή και κρύο για να μαζέψεις την ...αλοιφή και να πάρεις τον δρόμο για το σπίτι. Τι απογοητευτικό όμως... Οι επισκέπτες του, στην πλειοψηφία ξένοι.

Δεν ξέρω αν φταίει η ενέργεια του τοπίου, τα ευεργετικά άλατα του νερού (που με βάση το έντυπο της Δημοτικής Επιχείρησης των λουτρών, ούτε λίγο ούτε πολύ είναι σχεδόν σαν το φίλτρο του Πανοραμίξ!) ή απλά ο ανοιξιάτικος ήλιος (κάτι που έχει σχέση με τη φωτοσύνθεση ίσως ; ), όμως οι άδειες από καιρό μπαταρίες έγραψαν μία γραμμή στη στάθμη τους.

Ευτυχώς, η Ελλάδα έχει πολλές όμορφες γωνιές για να ανακαλύψεις! Δυο-τρία Σαββατοκύριακα ακόμα και γλυτώσαμε το ...black out!