Η καινούρια παλιά μου πόλη

Οι γιορτές είναι συνήθως ευκαιρία να θυμηθούμε την γωνιά που μεγαλώσαμε και τους ανθρώπους, γέρους πια, που συνέβαλαν σε αυτό.

Αυτή η επιστροφή στις ρίζες έχει κάθε φορά διαφορετικό χρώμα. Τα πρώτα χρόνια είναι ευκαιρία να δεις τα φιλαράκια σου, να θυμηθείς τις σχολικές σου σκανδαλιές. Όσο απομακρύνεσαι από την χρονική αφετηρία η επιστροφή θυμίζει ανασκαφή, η οποία βγάζει στο φώς κάτι καλά ξεχασμένο, που αν και ευχάριστο, τώρα σου φέρνει μελαγχολία και ένα περίεργο κενό: το κενό που εύχεσαι να είχες γεμίσει με όλα αυτά τα οποία ονειρευόσουν να ζήσεις, αποχαιρετώντας την πόλη σου για πρώτη φορά.

Η βόλτα στα μαγαζιά είναι μια αποκάλυψη… «Θα πας να τα πάρεις από εκείνο το μαγαζάκι, στην πλατεία…» . Το παλιό μαγαζάκι με «Είδη διατροφής» έχει μετατραπεί σε ένα πολυτελέστατο αρτοποιείο και η κυρά-Κούλα , που σε χαιρέταγε με ένα πλατύ χαμόγελο: «Καλώς το κορίτσι», μάλλον έχει πάρει σύνταξη πια, γιατί τώρα στην υποδοχή βρίσκεται μια ευγενική κοπελίτσα: «Παρακαλώ, τι θα θέλατε;» . Στο επόμενο κατάστημα με περιμένει μια έκπληξη. «Θα ήθελα…» το μάτι σταματάει σε μια ανδρική φιγούρα που κάτι μου θυμίζει.. «Θοδωρή;» . Ο Θοδωρής, ένας πρώην Δον-Ζουάν των δυτικών προαστίων, και νυν τριαντα-φευγάρης, με την κοιλίτσα ενός καλού οικογενειάρχη που σέβεται τον εαυτό του, και μερικές επαναστατημένες τρίχες στο κατά τα άλλα λαμπερό κεφάλι, χαμογελάει . «Και έλεγα , είσαι –δεν είσαι …» . 'Αντε να χωρέσεις κοντά είκοσι χρόνια σε μερικές προτάσεις. «Τελείωσα την σχολή, αλλά δεν… Από ‘δώ η γυναίκα μου… Η ζωή; Εδώ…Το μαγαζί, τα πιτσιρίκια …» Και η ζωή συνεχίζεται… Συνεχίζεται, άραγε ;;

Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι δεν ξέρω που πάω. Οι οδηγίες που μου δίνει κάποιος περαστικός είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικές : «Α, ναι! Είναι κοντά στον ‘Ελευθερουδάκη’...» Στον ποιόν ;! Μου έρχεται στο μυαλό ένα επταώροφο κτήριο στην Πανεπιστημίου των Αθηνών, και με πιάνει απόγνωση: στην πόλη που κάποτε παινευόμουν ότι ήξερα την κάθε γωνιά, τώρα αισθάνομαι χειρότερα και από τουρίστας!

Δεν νιώθω να ανήκω πια σ’ αυτήν την πόλη. Το χειρότερο είναι ότι δεν νιώθω να ανήκω ούτε στον τόπο που δηλώνω ως μόνιμη κατοικία. Συνήθιζα να λέω ότι τον τόπο σου δεν τον κάνουν τα κτήρια, αλλά οι άνθρωποι: όταν περιβάλλεσαι από ανθρώπους που αγαπάς, σημαίνει ότι βρίσκεσαι στον τόπο σου. Ποτέ δεν προβληματίστηκα τι γίνεται όταν μας τελειώσουν οι εν λόγω άνθρωποι, και σου μένουν τα κτήρια...

Στα εφηβικά μου χρόνια, όποτε με πιαναν οι μαύρες μου, στρωνόμουνα στο αγαπημένο μου παγκάκι, που κατ’ εμέ έχει το καλύτερο ηλιοβασίλεμα της πόλης, και άφηνα το θαλασσινό αεράκι να ανακατέψει τις σκέψεις μου, για να τις ρίξει στο μονοπάτι που σχημάτιζε ο ήλιος στα νερά της θάλασσας, μπας και πάρουν λίγο από το φώς του. Πολύ χάρηκα που το παγκάκι ήταν εκεί, έστω και σε μια πιο σύγχρονη εκδοχή του. Ευτυχώς το αεράκι συνεχίζει να μυρίζει θάλασσα, και το μονοπάτι παραμένει εξίσου φωτεινό... Τι καλά που μερικά πράγματα δεν αλλάζουν!

Η επιστροφή στις ρίζες έχει κάθε φορά διαφορετικό χρώμα.... Αυτήν την φορά έχω την αλλόκοτη αίσθηση ότι ένας κύκλος της ζωής μου ολοκληρώθηκε και είμαι στο κατώφλι ενός άλλου, που δεν ξέρω πως θα είναι, ξέρω όμως σίγουρα ότι θα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό...

Χριστός Ανέστη και Χρόνια μας Πολλά!

Περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα.

Έκλεισα το τηλέφωνο και με ζώσαν οι τύψεις. «Τι σου έφταιγε τώρα ο άνθρωπος; Σου είπε τίποτα κακό; Απλά ότι του αρέσει να σε βλέπει και να κάνετε παρέα...» «Ναι, αλλά εγώ δεν θέλω! Γιατί...Γιατί έτσι!!»

Νομίζω ότι έχω ανάγει την απόρριψη σε επιστήμη. Η προσέγγισή μου θυμίζει συνηθισμένη τακτική ηρώων ηλεκτρονικών παιχνιδιών: εκεί που το πλασματάκι είναι απόλυτα φιλικό και συζητήσιμο, με το που θα πεις την κατάλληλη ατάκα, μετατρέπεται σε τερατάκι και σε τρώει. Κατά τρόπο αντίστοιχο, με το που περάσει κάποιος τα αόρατα σύνορά μου, ξαφνικά αρχίζει και βαράει η σειρήνα του συναγερμού και πετιέται μια αναβοσβήνουσα ταμπέλα που γράφει με τεράστια γράμματα: «Προσοχή δαγκώνει!». Δεν λέω, η τακτική έχει αποδειχτεί εξαιρετικά αποτελεσματική, μιας και ακόμα και οι πιο τολμηροί δεν κατάφεραν να πλησιάσουν κοντύτερα από απόσταση βολής πυραύλου!

Δεν τον καταλαβαίνω τον εαυτό μου... Δεν τον καταλαβαίνω καθόλου! Αλήθεια σας λέω... Έχω επενδύσει σεβαστές ποσότητες χρόνου και χρήματος, για να εξοπλιστώ με όλα τα κατάλληλα σύνεργα και αξεσουάρ που να μου επιτρέπουν να μην περνάω (τελείως) απαρατήρητη, και όταν βρίσκεται κάποιος να με διαβεβαιώσει ότι οι προσπάθειές μου δεν ήταν μάταιες, μόνο που δεν τον βρίζω...Εξοργιστικό και όμως αληθινό!

Πείτε με τρελή, αλλά οι συνηθισμένες αβρότητες που χρησιμοποιούνται στην πιάτσα: κολακεία σύννεφο, εκδηλώσεις υπερβολικού θαυμασμού, χειροφίλημα (ούτε παπάς να ήμουνα!) όχι απλά δεν με συγκινούνε , αλλά με κάνουν να αισθάνομαι άβολα σε σημείο εκνευρισμού! Από την άλλη, η χύμα προσέγγιση του «γουστάρεις να ζευγαρώσουμε», προς μεγάλη απογοήτευση των οπαδών της, δεν ξυπνάει μέσα μου το ζώο, αλλά μάλλον τον κυνικό εαυτό μου, που είναι εξίσου δραστικό με ένα παγωμένου ντους.

Δεν τα πήγαινα που δεν τα πήγαινα ποτέ καλά με τα συνήθη κοινωνικά πρότυπα συμπεριφοράς, τώρα τελευταία έχω παρατηρήσει ότι μου δημιουργούν μια γκάμα αλλεργικών αντιδράσεων, που ξεκινάνε από απλό ξερόβηχα, και φτάνουν μέχρι την άκρως ευχάριστη συμπεριφορά –παγόβουνο. Λέτε να είναι σοβαρό;;;

Will you be my friend?

[...] Friendship is freedom, is flowing, is rare.

It does not need stimulation, it stimulates itself.

It trusts, understands, grows, explores,

it smiles and weeps.

It does not exhaust or cling,

expect or demand. It is--and that is enough […]

James Kavanaugh

Όταν πρωτοδιάβασα τις παραπάνω σειρές ήμουν στην ηλικία που ανακάλυπτα τον κόσμο που βρισκόταν έξω από την πόρτα του σπιτιού μου. Μου έκαναν τόση εντύπωση που το είχα βάλει φάτσα-κάρτα στο γραφείο μου για να μην το ξεχνάω ακόμα και όταν πήγαινα για ύπνο. Από τότε μου δόθηκαν αρκετές ευκαιρίες να εκτιμήσω την αλήθεια της κάθε λέξης...

Η φιλία είναι από τα ελάχιστα πράγματα που μπορεί να σου δώσει ένα απίστευτο αίσθημα ελευθερίας. Σαν αυτό που θα πρέπει να νιώθει κανείς όταν κάνει ελεύθερη πτώση, ξέροντας ότι πρίν γίνει χαλκομανία στην προσγείωση, θα ανοίξει το αλεξίπτωτο. Και στη ζωή μου βρέθηκα αρκετές φορές να κάνω ελεύθερη πτώση…Και νιώθω πολύ τυχερή που είχα πάντα ένα-δύο αλεξίπτωτα να με σηκώνουν, πριν την ανώμαλη προσγείωση.

Όταν πνίγεσαι ψάχνεις από κάπου να πιαστείς. Είναι οι στιγμές της αγωνίας που μαζί με τον αερά έχεις αρχίσει να καταπίνεις και νερό. Δεν είναι εύκολο να σώσεις κάποιον που πνίγεται, χωρίς να κινδυνέψεις να πνιγείς και εσύ. Και γι’ αυτό δεν το τολμάει ο καθένας.

Η φιλία είναι λεύτερη, κυλάει, είναι σπάνια...

Δεν χρειάζεται ερεθισμούς, είναι ερεθισμός η ίδια...

Κάποια στιγμή, κάποιος μου είχε πει ότι «η ειλικρίνεια είναι σαν το δούρειο ίππο». Δεν μπορώ να συμμεριστώ την άποψη γιατί απλά πιστεύω ότι η ειλικρίνεια είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να οδηγήσει στην εμπιστοσύνη. Και η εμπιστοσύνη είναι η σανίδα σωτηρίας, όταν νιώθεις ότι όλα τα άλλα γύρω σου έχουν βουλιάξει.

Φέτος είναι η αργυρή επέτειος μιας φιλίας. (Λινάκι, νομίζω ότι κάπως πρέπει να το γιορτάσουμε αυτό. ). Μιας φιλίας που ξεκίνησε όταν, όπως όλα τα παιδιά, θέλαμε να αλλάξουμε τον κόσμο (θυμάσαι τον «κύκλο με την κιμωλία»;), μεγάλωσε μαζί μας, εξερεύνησε άγνωστα και πολλές φορές κακοτράχαλα μονοπάτια, πέρασε χαρές και απογοητεύσεις για να καταλήξει σε αυτό που είναι: μια σταθερή κουκίδα στον διαρκώς μεταβαλλόμενο χάρτη της ζωής μας. Και αυτό είναι παραπάνω από αρκετό.

Κατά καιρούς είχαμε και συνοδοιπόρους. Κάποιοι αντέξανε παραπάνω, κάποιοι λακίσανε με το πρώτο φυσηματάκι του αέρα. Πανούλη, εσύ αποδείχτηκες ο πιο ανθεκτικός στη διαβρωτική δύναμη του χρόνου και της οξειδωτικής επίδρασης «της νοτιάς των ανθρώπων». Και σ’ ευγνωμονώ γι’ αυτό.

Μια σοφή λαϊκή παροιμία λέει: «οι καλοί φίλοι είναι σαν τα αστέρια: δεν τα βλέπεις πάντα, αλλά ξέρεις ότι είναι πάντα εκεί». 'Οσο καλή πυξίδα και αν έχει κανείς στα ταξίδια του, τα αστέρια είναι και θα παραμείνουν σταθερή αξία....

Τρείς ανακαλύψεις και μια διαπίστωση...

Πρώτα ήταν τα παιδιά. Ένα συνονθύλευμα από φατσούλες: κάτασπρες, κατάμαυρες, κίτρινες, Για πρώτη φορά ερχόμουν σε άμεση επαφή με το «υπόστρωμα» της παιδαγωγικής διαδικασίας, στην πιο original μορφή της. Ένα δημοτικό σχολείο, κάπου στο κέντρο της Αθήνας με όλη την αφρόκρεμα των μεταναστευτικού κύματος των τελευταίων χρόνων.

Δεν ήξερα σε τι γλώσσα να μιλήσω. Ίσως η νοηματική ήταν η πιο κατάλληλη. Τουλάχιστον θα με καταλάβαιναν όλα. Τα περισσότερα με κοίταζαν με φοβισμένα ματάκια, χωρίς να τολμούν να εκφράσουν την απορία τους ή την επιθυμία τους, μην τυχών και ακουστούν αστεία με τα σπασμένα ελληνικά τους. Στην πορεία ανακάλυψα ότι η γλώσσα ήταν για αρκετά από αυτό το μικρότερο πρόβλημα.

Κάθε μέρα στο προαύλιο γινόταν έναν μικρός πόλεμος. Όλο και κάποιος χτύπαγε, όλο και κάποιος έβριζε. Η λέξη συγγνώμη δεν υπήρχε ούτε καν σαν πιθανότητα. Κάθε ενόχληση, ακόμα και τυχαία έπρεπε να ξεπληρωθεί με προσβολή, στην καλύτερη περίπτωση, ή με γρονθοκόπημα, στη χειρότερη. Μετά το πρώτο σοκ ρώτησα μια παλιότερη δασκάλα αν υπάρχουν εντοπισμένες προβληματικές περιπτώσεις παιδιών. Το σοκ που μου προκάλεσε η απάντηση ήταν χειρότερο από το αρχικό: «Δεν τα βλέπεις; Όλα προβληματικά είναι!» . Δαγκώθηκα για να μην μου ξεφύγει το αυθόρμητο: « Και εσείς τι κάνετε γι’ αυτό;»

Το περιστατικό μου θύμισε μια μικρούλα, κάμποσα χρόνια πριν, που έχοντας μόλις υιοθετήσει ένα γατάκι, παρασύρθηκε από την χαρά και σήκωσε για πρώτη φορά το χέρι της για να το μοιραστεί με την τάξη, αψηφώντας τα σπαστά ελληνικά της. Η απάντηση της δασκάλας ήταν: «Ωραία, κρέμασέ το στο μπαλκόνι του σπιτιού σου (που ήταν ορατό από τα παράθυρα της τάξης) για να το δούμε!» . Η τάξη γέλασε, και το κοριτσάκι άργησε πάρα πολύ να ξανασηκώσει το χέρι του για να πει οτιδήποτε.

Τα δύο περιστατικά απέχουν μεταξύ τους πάνω από 25 χρόνια. Απ’ ότι φαίνεται όμως η παιδαγωγική ευαισθησία των λειτουργών της εκπαίδευσης είναι κάτι που δεν ακολουθεί την φυσιολογική πορεία της εξέλιξης.

Το δεύτερο ήταν ένα μικρό άρθρο σε κυριακάτικη εφημερίδα με τον τίτλο «Παιδιά χωρίς πατρίδα» ("ΒηMagazino" 6/4/2008) όπου μεταξύ άλλων ο δημοσιογράφος εκφράζοντας την άποψή του γράφει: «είναι φοβερό να ζεις ανάμεσα σε δύο πατρίδες, ξεριζωμένος βίαια από τη μία, «φυτεμένος» σχεδόν βίαια στην άλλη. Με τις ρίζες σου να μην αναγνωρίζουν το νέο χώμα, να αντιδρούν στην ξένη, για το δικό τους γούστο, σύστασή του.» Στο παραπάνω σχολείο, με τις πολύχρωμες φατσούλες, κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια μου ένα λεύκωμα, από αυτά που συνηθίζουν τα κοριτσάκια να φτιάχνουν στην ηλικία των 10-12 χρόνων. Είχα συμπληρώσει και εγώ κάμποσα απ’ αυτά, στα νιάτα μου. Δεν θυμάμαι όμως να έχω δεί σε κανένα, μέχρι τώρα, ερώτηση: «Από ποια χώρα είσαι;». Δεν είναι όμως μόνο η ερώτηση που ξαφνιάζει. Είναι που από τις 15-20 απαντήσεις δεν υπήρχε καμία που να λέει Ελλάδα. Να θυμίσω ότι το σχολείο είναι ένα δημόσιο δημοτικό σχολείο, κέντρο-καράκεντρο Αθηνών.

Το τρίτο ήταν ένα βιβλίο, που έπεσε τυχαία στην αντίληψή μου. «Ο ευαίσθητος εαυτός» του Boris Cyrulnic. Διαπραγματεύεται την ικανότητα ανάκαμψης μετά από μια τραυματική εμπειρία που έχει προκαλέσει ρήξη της συνέχειας στην συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Μεταξύ άλλων αναφέρει: «είναι εκπληκτικό να διαπιστώνεις πόσο οι εκπαιδευτικοί υποτιμούν την επίδραση της προσωπικότητάς τους και υπερτιμούν τη μεταβίβαση γνώσεων[..]. Ένας εκπαιδευτικός μπορεί να μεταμορφώσει ένα παιδί με μια απλή κουβέντα ή ένα βλέμμα με νόημα .(«Μεταμόρφωση» σημαίνει αλλαγή μορφής, όχι αναγκαστικά βελτίωση)». Έχοντας χάσει την συναισθηματική ασφάλεια που προσφέρει ένα σταθερό οικογενειακό ή ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, το παιδί βρίσκει συχνά αποκούμπι στην μορφή ενός άλλου ενήλικα, που ασκεί κάποια μορφή εξουσίας επάνω του, όπως πχ ο εκπαιδευτικός. Όσο μεγαλύτερο το συναισθηματικό κενό που υπάρχει τόσο μεγαλύτερη και η εξάρτηση του παιδιού από το εναλλακτικό στήριγμα.

Άραγε πόσοι από τους λειτουργούς του παιδαγωγικού επαγγέλματος έχουν επίγνωση της δύναμής τους στη διάπλαση του χαρακτήρα των παιδιών;

Ο Kahlil Gibran στον «Προφήτη» αναφερόμενος στη δουλειά λέει: «Το να δουλεύετε με αγάπη σημαίνει να γεμίζετε όλα τα πράγματα που φτιάχνετε με μια ανάσα από το ίδιο σας το πνεύμα». Πόσο σημαντικό γίνεται αυτό αν η «δουλειά» είναι λειτούργημα και τα «πράγματα που φτιάχνονται» είναι άνθρωποι, μελλοντικά μέλη μιας κοινωνίας!

«Αυτός πριν προλάβει να βγάλει το γυμνάσιο θα γίνει εγκληματίας», συζητάνε οι «εκπαιδευτικοί» του εν ‘λόγω σχολείου μεταξύ τους, σχολιάζοντας την συμπεριφορά μιας συνηθισμένης «προβληματικής» περίπτωσης. Κανένας όμως δεν αναρωτήθηκε σε πιο βαθμό θα ευθύνονται οι ίδιοι για μια τέτοια εξέλιξη, όταν το παιδί έχοντας φτάσει πέμπτη δημοτικού δεν έχει μάθει να διαβάζει και να κάνει τις βασικές αριθμητικές πράξεις. Και κανένας τους δεν προβληματίστηκε, βλέποντας το παιδί να στέκεται δύο ώρες έξω από την αυλόπορτα περιμένοντας το γονιό να έρθει να το πάρει και τελικά να φεύγει μόνο του, πως ένιωθε όταν προσπαθούσε να πείσει πως «η μαμά μου τώρα θα έρθει», όσους τον ρωτούσαν τι περιμένει.

Και η διαπίστωση... Δεν υπάρχουν προβληματικά παιδιά. Υπάρχουν προβληματικοί ενήλικες, που έχοντας βολευτεί στο μικρό ασφαλή κόσμο της καθημερινής τους ρουτίνας ξεχνάνε να δούνε τον περίγυρο με τα μάτια του παιδιού. Και αν η κατανόηση είναι απαραίτητο συστατικό στην επικοινωνία των ενηλίκων, στην επικοινωνία με τα παιδιά μπορεί να καθορίσει ολόκληρη την μετέπειτα προσωπικότητά τους.

Χάρτινα είδωλα...

Τι να τις κάνω τις τιμές τους,
Τα λόγια τα θεατρικά,
Μες στην οθόνη του μυαλού μου,
Χάρτινα είδωλα νεκρά….

Πόσο χρειαζόμαστε τον άλλον άνθρωπο που δίνει νόημα στη ζωή μας… Και πόσο πονάει όταν ανακαλύπτουμε ότι το νόημα το δώσαμε εμείς οι ίδιοι, φορώντας το προσωπείο του ιδανικού σε κάποιον που μόνο ιδανικός δεν ήταν.

Και όταν οι μάσκες επιτέλους πέφτουν, και συνειδητοποιείς ότι τόσο καιρό είχες μπροστά σου ένα πορτρέτο και όχι τον πραγματικό Ντοριαν Γρέι, νιώθεις τη γή να χάνεται κάτω απ’ τα πόδια σου…. «Και τώρα?»

Με τι κουράγιο να μαζέψεις τα κομματάκια της ψυχής σου και να γυρίσεις πίσω στο σταυροδρόμι, για να διαλέξεις άλλο μονοπάτι;

Απεχθάνομαι τους ανθρώπους που επιζητούν τη βολή τους με το μικρότερο δυνατό κόστος… Όλους αυτούς που θέλουν την πίτα αφάγωτη και τον σκύλο χορτάτο, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που αυτό μπορεί να έχει στους ανθρώπους γύρω τους. Το τραγικό είναι ότι οι ίδιοι ούτε καν το συνειδητοποιούν.

Δεν νιώθω θλίψη, μα μου ‘χει λείψει,
Το λάγνο ψέμα σου που τα ‘κανε όλα ωραία…

Α μπεμπα μπλομ...

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, λένε. Τότε γιατί ξοδεύουμε τόσους τόνους χαρτιού για να γράφουμε βιβλία; Και όχι μόνο! Τηλεόραση, ραδιόφωνο, διαδίκτυο... Λόγια εκφρασμένα ποικιλότροπος.

Κάτι που επίσης ποτέ δεν κατάφερα να απαντήσω είναι , γιατί οι σκέψεις μας θα πρέπει να έχουν έναν αποδέκτη. Γιατί θα πρέπει να βγουν από το κεφάλι μας και να μπουν στο κεφάλι κάποιου άλλου; Γιατί να μην μας αρκεί απλά να σκεφτόμαστε;

Σκέψεις ατάκτως ριγμένες. Τρείς λέξεις που περιγράφουν πλήρως την συνήθη κατάσταση του ξύπνιου μου. Ίσως θα πρέπει να κοιμάμαι περισσότερο: τα όνειρα μου φαίνονται πιο οργανωμένα στη λογική τους.

Αρκετές φορές αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάτι που θα με γέμιζε από μόνο του. «Ψάξε, ψάξε, δεν θα το βρεις...» . Όχι, εγώ το λέω αυτό, στον εαυτό μου πάλι. Πραγματικά όμως, θα ήθελα να βρω κάτι που να με γεμίζει από μόνο του.

Το σίγουρο είναι ότι δεν μπορώ να είμαι «μπλαζέ», όπως είπε και η Συλβί Γκιλιέμ σε μια παράστασή της. Νιώθω το μυαλό μου σαν την τρελόμπαλα που παίζουν οι πιτσιρικάδες, η οποία εξοστρακίζεται προς την πιο απίθανη κατεύθυνση, κάθε φορά που συναντάει κάτι στην πορεία της. Δεν λέω, πλάκα έχει. Το πρόβλημα είναι ότι οι γύρω μου συνήθως δεν βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος. Και το μυαλό τους εξοστρακίζεται, αλλά πολύ φοβάμαι προς πολύ, συγκεκριμένη κατεύθυνση!

Άραγε, τι μου επιφυλάσσει το αύριο; Είναι φορές που το περιμένω σαν χριστουγεννιάτικο δώρο, με όλη την έξαψη που έχει κανείς όταν ανοίγει το περιτύλιγμα. Μου τη σπάνε όμως εκείνα τα μουντά και άχαρα πρωινά , που η μέρα σου φαίνεται σαν κάτεργο.

Λοιπόν, η ζωή του ενήλικα με κουράζει. Όχι γιατί είναι σωματικά κουραστική, άλλα γιατί έχει πολύ συγκεκριμένη δομή. Προτιμώ να βλέπω την καθημερινότητα σαν παιχνίδι. Ρίχνεις τα ζάρια και περιμένεις να δεις τι θα δείξουν. Με συναρπάζει το γεγονός των άπειρων πιθανών συνδυασμών... Γιατί να υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου που να θέλουν να με «συνετίσουν»;

Δεν θέλω να ενηλικιωθώ, πειράζει;

Κωδικό όνομα: Γυναίκα.

Μάνα, ερωμένη, φίλη, αδερφή, σύζυγος.... Μερικά ουσιαστικά που όμως περιγράφουν ένα: τη γυναίκα. Υμνήθηκε από ποιητές, τραγουδήθηκε από τραγουδοποιούς, εκθειάστηκε από ζωγράφους. Και παρέμεινε κάτω από το φερετζέ, περιορισμένη στην αμάθεια και την στέρηση του δικαιώματος να αντικρίσει τον κόσμο κατάματα, κακοποιήθηκε σεξουαλικά, απλά και μόνο γιατί δεν είχε την φυσική δύναμη να αντισταθεί, λιθοβολήθηκε γιατί «προσέβαλε» την κοινωνία επιλέγοντας μόνη της τον ερωτικό της σύντροφο. Τραγικό!

Και όμως, «το χέρι που κουνάει την κούνια, κυβερνάει τον κόσμο» και «πίσω από έναν μεγάλο άνδρα κρύβεται μία μεγάλη γυναίκα». Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας αν το χέρι που κούναγε την κούνια ανήκε κάθε φορά σε μια γυναίκα που ξέρει να διαβάζει και να ερμηνεύει τα σημάδια του κόσμου. Μια γυναίκα που αντί να βιώνει μέσα από το (αρσενικό) παιδί της, της προσωπικές της ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες και απωθημένα, τον οδηγούσε αμερόληπτα στο κατώφλι του κόσμου, αφήνοντάς το να ανακαλύψει το δικό του μονοπάτι.

Δεν είναι ειρωνεία;

Περιορίζοντας το θηλυκό αποκλειστικά στο ρόλο που του έχει δοθεί από τη φύση, της εν δυνάμει τεκνοποιού, η κοινωνία των ανθρώπων έχει στερήσει από τον εαυτό της μια σημαντικότατη πηγή ενέργειας, σκέψεων και ιδεών, που αν είχε αξιοποιηθεί επαρκώς, η εξελικτική πορεία του ανθρώπινου είδους θα ήταν πολύ διαφορετική.

Και γι’ αυτούς που βιαστήκαν να σκεφτούν παρακινούμενοι από τον μισογυνισμό τους: «και τι παραπάνω θα μπορούσαν να προσφέρουν οι γυναίκες» η επιστήμη αποδεικνύει με επιχειρήματα ότι η φύση φρόντισε την συμπληρωματικότητα των δύο φύλων.

Ερευνώντας για παράδειγμα την διαφορά στην δομή του εγκεφάλου, μεταξύ ανδρών και γυναικών προκύπτει ότι:

- - Οι γυναίκες έχουν περισσότερο ανεπτυγμένες της περιοχές που σχετίζονται με συναισθηματική
έκφραση, καθώς και αυτές που έχουν να κάνουν με εγκεφαλικές διεργασίες ανώτερου επιπέδου, όπως διαίσθηση και προαίσθημα. (Μήπως γι’ αυτό πίσω από την κρυστάλλινη σφαίρα φανταζόμαστε συνήθως γυναίκα και οι νεράιδες είναι γένους θηλυκού ;)

-Εμφανίζουν επίσης πιο ανεπτυγμένα τα σημεία του εγκεφάλου που σχετίζονται με την λεκτική έκφραση και κατανόηση. (Άρα δικαιούνται να λένε και μια κουβέντα παραπάνω!! )

-Τα έντονα ερεθίσματα ενεργοποιούν τον αριστερό λοβό στις γυναίκες και τον δεξιό λοβό στους άνδρες. Κατά συνέπεια, οι γυναίκες θυμούνται περισσότερο της λεπτομέρειες ενός συμβάντος , ενώ οι άνδρες τον γενικό σκελετό.

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε το γεγονός ότι οι γυναίκες αντέχουν περισσότερο στο χρόνιο στρες, και αφομοιώνουν καλύτερα την πληροφορία όταν τους προσφέρονται πολλαπλά γνωστικά ερεθίσματα, σε αντίθεση με τους άνδρες στους οποίους η αφομοίωση σχετίζεται με την ένταση του ερεθίσματος, το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι ο χαρακτηρισμός "ισχυρό" για το ανδρικό φύλο είναι μάλλον καταχρηστικός. Είναι απλά διαφορετικό. Και όπως μας μαθαίναν στο δημοτικό σχολείο, τα ανόμοια πράγματα δεν μπορούν να συγκριθούν.Προς τι λοιπόν τόση ψυχαναγκαστική προσπάθεια να περιοριστεί αυτή η διαφορετικότητα της γυναίκας; Μήπως απλά εμπίπτει και αυτό στο γενικό πνεύμα «ότι δεν καταλαβαίνω, το καταδικάζω;» Ο καλύτερος τρόπος για να αποκτήσεις έναν σύμμαχο είναι να χρησιμοποιήσεις αυτό που έχει να σου προσφέρει κάποιος, ανταποδίδοντας αυτό που έχεις να του προσφέρεις εσύ. Αν προσπαθήσεις απλά να τον ελέγξεις, το μόνο που καταφέρνεις είναι να δημιουργήσεις μια ωρολογιακή βόμβα που αργά ή γρήγορα θα σκάσει, γκρεμίζοντας ότι βρίσκεται γύρω της.

Η άγνωστη...ξακουστή Μακεδονία.

Επιτέλους κατάφερα και ξέκλεψα ένα τριήμερο από την στριμωγμένη μου καθημερινότητα!

Και είπα να το επενδύσω όσο πιο ...κουραστικά μπορούσα.

Οι προβλεπόμενες πέντε ώρες ταξιδιού έγιναν οκτώ, (όταν οι Αθηναίοι αποφασίζουν να βγουν από τα σπίτια τους, το κάνουν με απόλυτο συγχρονισμό-μάλλον για να μην αισθάνονται μοναξιά στο δρόμο, ή τους λείψει το καθημερινό μποτιλιάρισμα) αλλά χαλάλι!

Σαββατομεσίμερο στην «Παλιά Σαλαμίνα» (μη σας ξεγελά το όνομα, μερικά τετράγωνα από τον Λευκό Πύργο ήτανε...), με το ουζάκι του και τα θαλασσινά του, Κυριακή πρωί με τον Πικασσό (απολαυστικός ακόμα και 35 χρόνια μετά τον θάνατό του, αλλά θα επανέλθω αργότερα σε αυτόν) και Δευτέρα το κλου του τριημέρου: εκδρομούλα στα Λουτρά της Αριδαίας!

110 χιλιόμετρα από την Θεσσαλονίκη, και όμως υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοί της συμπρωτεύουσας που δεν ξέρουν καν την ύπαρξη της περιοχής! Θα μου πεις, εδώ υπάρχουν κάτοικοι της Αθήνας που δεν έχουν επισκεφτεί την Ακρόπολη...

Ισχυριζόμαστε όμως ότι ακόμα και το όνομα της Μακεδονίας είναι Ελληνικό, κάνουμε συλλαλητήρια, με φασαρία και τυμπνανοκρουσίες...Τι σημαίνει Μακεδονία όμως, πέρα από το μικρό κομματάκι, που μπορεί να αποτελεί τον τόπο της μόνιμης κατοικίας, ούτε που σκεφτήκαμε να ανακαλύψουμε.

Και είναι όμορφη η Μακεδονία. ...Η Αριδαία δεν είναι παρά ένα μικρό κομματάκι από το πάζλ που την συνθέτει.

Μια περιγραφή του τοπίου με δύο λέξεις: Νερό και πράσινο. Το τελευταίο μόλις που έχει αρχίσει να σκάει μύτη.

Α, να μην ξεχάσω τον ουρανό. Γαλάζιος, με φόντο τους επιβλητικούς βράχους και τα παιχνιδιάρικα κλαδιά των δένδρων, που με θράσος ξεπροβάλλουν από τις σχισμάδες.

Αλλά οι λεπτομέρειες είναι αυτές που γοητεύουν: μερικά βρύα, που προσθέτουν ζωντάνια στον κορμό που από καιρό έχει χάσει την συμπαγής μορφή του.

...Το νερό που στην βιασύνη του, σκοντάφτει πάνω στις πέτρες που συναντάει στο διάβα του, μόνο και μόνο για να συνεχίσει τον ανυπόμονο κατήφορό του, φλυαρώντας χαρούμενα..

Δεν λείπουν και οι επιβλητικές ρευστές φιγούρες. Ο Θερμοπόταμος ξετυλίγει τον απρόβλεπτο χαρακτήρα του με όλη τη γκάμα των εκφραστικών μορφών του υγρού στοιχείου.

Εξαιρετικό το ταλέντο του και στην γλυπτική. Ένα σπήλαιο, όχι ευκαταφρόνητο, με δύο-τρείς εντυπωσιακές γωνίες και έναν ευρύχωρο θόλο με φυσικό φεγγίτη, που απ’ ότι φαίνεται φιλοξένησε πολλές γενιές Μακεδόνων, και των κατοικίδιων τους τα τελευταία 10-12.000 χρόνια.

Όμως το πιο απολαυστικό κομμάτι της επίσκεψης είναι ένα φυσικό spa, με νερό για όλα τα γούστα: ζεστό, για να γίνεις... αλοιφή και κρύο για να μαζέψεις την ...αλοιφή και να πάρεις τον δρόμο για το σπίτι. Τι απογοητευτικό όμως... Οι επισκέπτες του, στην πλειοψηφία ξένοι.

Δεν ξέρω αν φταίει η ενέργεια του τοπίου, τα ευεργετικά άλατα του νερού (που με βάση το έντυπο της Δημοτικής Επιχείρησης των λουτρών, ούτε λίγο ούτε πολύ είναι σχεδόν σαν το φίλτρο του Πανοραμίξ!) ή απλά ο ανοιξιάτικος ήλιος (κάτι που έχει σχέση με τη φωτοσύνθεση ίσως ; ), όμως οι άδειες από καιρό μπαταρίες έγραψαν μία γραμμή στη στάθμη τους.

Ευτυχώς, η Ελλάδα έχει πολλές όμορφες γωνιές για να ανακαλύψεις! Δυο-τρία Σαββατοκύριακα ακόμα και γλυτώσαμε το ...black out!

Η μοναξιά δεν είναι από χώμα...

Είναι από γρανίτη σμιλεμένη,

Άλλες φορές πάλι, παίρνει διάφορα σχήματα, που μοιάζουν πολύ με αυτά που έχουν τα σύννεφα, όταν τα κυνηγάει ο άνεμος.

Καμιά φορά γίνεται φάντασμα, που πετάγεται ξαφνικά μπροστά σου και σου κόβονται τα γόνατα από την τρομάρα..

Τις περισσότερες φορές όμως είναι μια μολυβένια μπάλα, σαν αυτές που είχαν οι φυλακισμένοι, που σε κρατάει γερά στο έδαφος ενώ εσύ θες να πετάξεις.

Αν ήταν μουσική θα ήταν ένα requiem για τα χαμένα όνειρα., αν ήταν σταθμός, θα ήταν ένας εγκαταλειμμένος σταθμός τραίνου, που οι ράγες του έχουν από καιρό κοπεί.

Οι αποχρώσεις της πολλές. Όλες όμως στους τόνους του γκρίζου. Στην καλύτερη περίπτωση είναι λευκό, οπότε είσαι ευτυχισμένος που μπορείς να συνυπάρχεις μαζί της χωρίς να σε στραγγίζει από την ζωτική σου ενέργεια. Όταν φτάσεις στο μαύρο, έχεις πιάσει πάτο που δεν έχει πιο κάτω.

Μαθαίνεις να ζεις μαζί της αλλά ποτέ δεν γίνεται φίλη σου. Μάλλον για καρικατούρα μου κάνει που σε χλευάζει μέσα από τον καθρέπτη.

Είναι τόσο ζωντανή όσο και η κινούμενη άμμος: όσο περισσότερο προσπαθείς να ξεφύγεις , τόσο περισσότερο σε ρουφάει μέσα. Εσύ μπορεί να χαθείς μέσα της, αυτή μέσα σου ποτέ...

Ανακαλύπτοντας τον blogοκοσμο

Όταν αποφάσισα να ξεκινήσω να γράφω σε blog είχα μια πολύ συγκεχυμένη ιδέα για το τι πρόκειται. Μου άρεσε όμως η ιδέα να έχω δικιά μου ιστοσελίδα (όπως λέμε δικιά μου κούκλα ή αυτοκινητάκι) και έτσι είπα να κάνω ένα test drive (κάτι σαν demo-blogging δηλαδή!). Προς μεγάλη μου έκπληξη ανακάλυψα ότι το blog είναι κάτι παραπάνω από μια απλή προσωπική ιστοσελίδα. Είναι μια ολόκληρη κοινωνία με δικούς της κανόνες και μέλη, κάποια από τα οποία έχουν το blogging ως τρόπο ζωής. Μέχρι και bloggers’ πάρτι έχουν γίνει !! (το φαντάζομαι λιγάκι σαν πάρτι-μασκέ όπου αντί να ρωτάς «τι ντύθηκες;» ρωτάς «πιο blog έχεις;»)

Και επειδή η λεξο-πλαστική είναι η μόδα της εποχής, blog = web log (όπως το okay γίνεται ΟΚ και το electronic mail γίνεται e-mail), δηλαδή «ιστο-καταγραφή» ή «ιστο-λόγιο» (βέβαια, μια άλλη πιθανή μετάφραση θα μπορούσε να είναι «ιστο-κούτσουρο» αλλά μάλλον δεν ταιριάζει με τα... συμφραζόμενα!). Με λίγα λόγια το παλιό μας παιδικό ημερολόγιο, που το κρατάγαμε φυλαγμένο και διπλοκλειδωμένο, το βγάζουμε σε πλειστηριασμό, για να δούμε τι τιμή (ή αν θέλετε αναγνωστικό κοινό) θα πιάσει. Και επειδή όπως εκφράστηκε ο Cling Eastwood «η γνώμη είναι ...(θα εκφραστώ κόσμια) σαν το σφικτήρα του πρωκτού, όλοι έχουμε από έναν» στον κόσμο του blog βρίσκεις ότι τραβάει η ψυχή σου: από προσωπικές αγγελίες μέχρι δοκίμια σημαντικής λογοτεχνικής αξίας.

Να ξεφύγουμε όμως λιγάκι από το φαιδρό του θέματος. ...Όχι, δεν είναι εύκολο να κάνεις blogging (τελικά), όπως ανέφερε σε κάποιο σχόλιο ένας blogger. Όταν έγραφες στο παιδικό σου ημερολόγιο, το κλείδωνες με λουκετάκι έκρυβες το κλειδί, και συνέχιζες ξαλαφρωμένος την μέρα σου, με τη γαλήνια πεποίθηση ότι δεν πρόκειται κανένας να σε κρίνει για το σωστό ή λάθος της γνώμης σου.("Ημερολογιο: Καθημερινή καταγραφή του μέρους της ζωής μας, το οποίο μπορούμε να αποδίδουμε στον εαυτό μας χωρίς να κοκκινίζουμε" Ambrose Bierce, Το αλφαβητάρι του Διαβόλου) Όταν όμως βγάζεις τα μέσα σου προς τα έξω θα πρέπει να έχεις το σθένος και την αυτοπεποίθηση να τα υποστηρίξεις. Μήπως όμως αυτό είναι τελικά που δημιούργησε την κοινωνία του blog; Η πρόκληση του να παραθέσεις την γνώμη σου (ή τέλος πάντων ότι έχεις να παραθέσεις), και να ακούσεις τον αντίλογο;

Σκαλίζοντας λίγο παραπάνω, ανακάλυψα μια πολύ ενδιαφέρουσα αναφορά του Umberto Eco στη λειτουργία της επικοινωνίας. Εχουμε, λέει, μία Πηγή (Πομπό) που εκπέμπει μια Πληροφορία, η οποία αφού διασχίσει έναν δρόμο (ή Κανάλι επικοινωνίας) φτάνει στο Δέκτη. Το Μήνυμα όμως που θα πάρει ο Δέκτης εξαρτάται από τον Κώδικα ερμηνείας που θα χρησιμοποιήσει. Η λειτουργία των μέσων μαζικής ενημέρωσης, με την πολιτική του «βομβαρδισμού πληροφοριών», στοχεύει στην δημιουργία μιας παθητικής στάσης απέναντι στην ερμηνεία της πληροφορίας, που θα έχει ως επακόλουθο την λήψη ένος μόνο Μηνύματος από τον δέκτη, αυτού που υπαγορεύει ο Κώδικας της Πηγής. Η άρση αυτού του είδους της χειραγώγισης και τελικά περιορισμός της εξουσίας που ασκούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως προτείνει, θα μπορούσε να γίνει μέσω ενός επικοινωνιακού «ανταρτοπόλεμου», που θα εισάγει νέους Κώδικες ερμηνείας στην προσφερόμενη Πληροφορία. (Από το βιβλίο του «Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή», -Για έναν σημειολογικό ανταρτοπόλεμο)

Η αναφορά του αυτή έγινε το 1967, όταν ο υπολογιστής και το διαδίκτυο ήταν ακόμα στα σπάργανα, αν όχι στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Η ιστορία του blog ξεκινάει κάπου την δεκαετία του ’90, όμως συγκεντρώνει σε μεγάλο βαθμό τα χαρακτηριστικά του ανταρτοπόλεμου επικοινωνιών που οραματίστηκε ο Eco «Μια εκδήλωση παράλληλη με τις εκδηλώσεις της τεχνολογικής επικοινωνίας, η συνεχής διόρθωση των κατευθύνσεων, η εξακρίβωση των κωδίκων, η πάντα ανανεωμένη ερμηνεία των μαζικών μηνυμάτων.» . Και οι blogger κάλλιστα θα μπορούσαν να παραλληλιστούν με τους «αντάρτες επικοινωνίας που θα ξανακαθιέρωναν μια κριτική διάσταση στην παθητική αποδοχή».

Ξαφνικά η αρχική μου αυθόρμητη κίνηση, να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με όποιον είχε την διάθεση να τις μοιραστεί, απέκτησε το βάρος μιας Πηγής που εκπέμπει μια Πληροφορία στον προσωπικό μου Κώδικα, και που δημιουργεί μια ποικιλία Μηνυμάτων στον όποιο τυχαίο αναγνώστη που θα τις διαβάσει. Και αυτό είναι μια ευθύνη, ακόμα και αν το αναγνωστικό μου κοινό αποτελείται από μια χούφτα φίλους.

Όμως πέρα από Κώδικες και Μηνύματα υπάρχει και η απλή ανθρώπινη ανάγκη για ανταλλαγή ιδεών. Ο Ι.Μ Παναγιωτόπουλος αναφέρει ότι «αυτό που έχει σήμερα χαθεί είναι η χαρά της συνομιλίας» «Οι καιροί δεν αφήνουν την καρδιά να φτάσει στα χείλη, το αίσθημα, την ιδέα, να γίνουν άνθη του λόγου.» «Μια συνομιλία είναι μια πολύτιμη συγγυμνασία ψυχής και νου». Ο blogοκοσμος λοιπόν, έχει τη λειτουργία ενός μεγάλου «σαλονιού», από αυτά που τον προηγούμενο αιώνα μαζευόταν η «καλή κοινωνία» για να «συνομιλήσει».«Η συνομιλία είναι καρπός ειρήνης και αμεριμνησίας...».Είναι και ένας τρόπος να ζωγραφίσεις τις σκέψεις σου, για να δείς τι χρώμα έχουν...

Και εδώ βρίσκεται και το παράλογο: η ανθρώπινη κοινωνικότητα βρίσκει διέξοδο μέσα από το μέσο που έχει κατηγορηθεί επανειλημμένα ότι έχει απομονώσει τους ανθρώπους μεταξύ τους... Αυτό και αν είναι επικράτηση της φύσης στην τεχνολογική εξέλιξη!!!

The day after...

Ο αέρας κόπασε, τα σύννεφα διαλύθηκαν και η Αθήνα κάνει επανεκτίμηση της κατάστασης.

Τα κανάλια ακλουθώντας πιστά την πολιτική της καταστροφολογίας συστήνουν να μην ξεμυτίσουμε από τα σπίτια μας. Έκτακτα μέτρα για τις πληγείσες περιοχές, και εντολή να παραμείνει κλειστό ...ότι μπορούσε να κλείσει (εννοείται ότι τα καφενεία και οι καφετέριες είναι παντός καιρού και δεν εμπίπτουν στα έκτακτα μέτρα...)

Και οι Έλληνες , ως συνειδητοποιημένοι πολίτες ακολουθούν πιστά τις οδηγίες:

Το, κατά κανόνα, μουντό και μίζερο δευτεριάτικο πρωινό μετατράπηκε σε ηλιόλουστη βόλτα και τα.... «πεζό 2» αντικατέστησαν στους δρόμους τα Renault, Mercedes κλπ που παρέμειναν ακινητοποιημένα στο ..πεζοδρόμιο!!

Δεν έλειψαν βέβαια οι εξαιρέσεις, που λανσάροντας νέα design στον εξωτερικό σχεδιασμό και διακόσμηση του αυτοκινήτου, διέσχισαν με μεγαλοπρέπεια και φινέτσα τους δρόμους της πρωτεύουσας...

Η ευπρόσδεκτη λιακάδα δεν άφησε ασυγκίνητους και τους τετράποδους κατοίκους αυτής της πόλης.

«Τα σίδερα είναι για τους λεβέντες» και ο λεβέντης της φωτογραφίας νιώθοντας απόλυτα ασφαλής πίσω από τα σίδερα της μάντρας, συνέχισε ακάθεκτος την καθημερινή του προσωπική περιποίηση, παρά τα χαμογελαστά πειράγματα των περαστικών..

Συμπληρώνοντας την εικόνα της αεικίνητης Αθήνας, οι πιο ...συνεπείς της πολίτες επέστρεψαν κανονικά στις καθημερινές τους δραστηριότητες...

Και η ζωή συνεχίζεται!

Επιτέλους μια άσπρη μέρα!

Μπορεί τα καθημερινά άλυτα προβλήματα να μην έπαψαν να υπάρχουν, και οι γκρίζες σκέψεις να συνεχίζουν να στοιχειώνουν τις γωνίες του μυαλού μας, άσπρη μέρα όμως είδαμε!

Και τι άσπρη μέρα!!!

Η κακομοιριά των δρόμων έδωσε τη θέση της σε μια σχεδόν παραμυθένια εκδοχή, κάτι μεταξύ εικόνας από Χριστουγεννιάτικη ιστορία και σκηνικού από Χιτσοκικό θρίλερ!

Αυτή η στάση θα αργήσει μάλλον να δεί λεωφορείο!

Και ένα κουΐζ:
Διαβάστε τις παρακάτω πινακίδες. (είναι και καλός τρόπος να τεστάρετε και τις ...μαντικές σας ικανότητες!)

Η φύση εκδικείται, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι έχει πολύ περισσότερο γούστο από τον άνθρωπο:

Μην σας ξεγελάει η καθαρότητα του τοπίου. Κάτω από το ολόλευκο σεντόνι κρύβονται άδεια κουτάκια αναψυκτικών, πλαστικές σακούλες και ότι άλλο δεν βαρέθηκε το ανθρώπινο χέρι να ...μοιραστεί με τη φύση!

Οι λιγοστές χρωματιστές πινελιές τονίζουν απλά την καθαρότητα του άσπρου:

Βέβαια, υπάρχουν και οι ταλαίπωροι:


οι ακούσιοι, που ψάχνουν απεγνωσμένα μια γωνιά να κουρνιάσουν, μπα και καταφέρουν να ξεγελάσουν το τσουχτερό κρύο...

...και οι εκούσιοι, που αντί να κουρνιάσουν και να ζεσταθούν ξαμολήθηκαν στο τσουχτερό κρύο, μπα και καταφέρουν να κρατήσουν λίγο περισσότερο άσπρο για τις μουντές μέρες που θα ξανάρθουν.

Σε μια στροφή δύο τέτοιοι ταλαίπωροι διασταυρώνονται και ανταλλάζουν χαμόγελα: «... και εγώ που νόμιζα ότι είμαι η μόνη τρελή!» , «Μπα, ευτυχώς υπάρχουν και άλλοι!!!» έρχεται η απάντηση...
Ευτυχώς, πράγματι!